• نقاشی بر روی دیوار پایگاه شکاری عراق در زمان جنگ تحمیلی...

  • مقدمه:

    اهل قلم است و تاکنون تالیف های متعددی در زمینه دوران 8سال دفاع مقدس داشته! شاید به همین علت، در زمان سخن گفتن، کلمات را با وسواس خاصی در کنار هم می چیند و این امر، شنونده را متقاعد می کند که در متانت گفتارش شک ننماید. سرتیپ دوم خلبان«علیرضا نمکی»، خلبان دیروز و نویسنده امروز، مانند دیگر خلبانان جنگاور نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، به وسعت یک اقیانوس خاطره در سینه دارد و ما نیز یک دریا سوال، اما افسوس که وقت تنگ است و جریده محدود! باور کنید، دیدن خلبانانی که روزهای نه چندان دوری، غرش مرکب آهنین شان گوش دشمن متجاوز را کر کرده بود و صلابت قدمهایشان، آرامش را در دل هموطنانشان بارور می کرد، در وضعیتی که عصای پیری در دست دارند به شدت خاطر را آزرده می کند اما امیر خلبان نمکی با یاد آوری خاطرات دوران اوج گذشته، روحمان را سرشار از لطافت و غرور کرد. به امید روزی که از صمیم جان بدانیم که رزمندگان این مرز و بوم چه حق بزرگی بر گردن ما دارند و گوشه ای از ایثارگریهای این دلاوران را جبران کنیم. این کار با یک دیدار ساده و دلجویی هم امکان پذیر است؛

     

     

    -  ضمن عرض سلام و تشکر از اینکه وقتتان را در اختیار خوانندگان مشتاق ماهنامه صنایع هوایی قرار دادید، لطفا به عنوان سوال نخست بفرمایید به نظر شما بزرگترین دارایی نیروی هوایی در زمان جنگ چه بود؟

     

    در زمان جنگ نیروی هوایی، دارای هواپیماها و تجهیزات به روز، پیشرفته و با ارزشی بود، همینطور که همین الان هست اما به نظر من بزرگترین دارایی نیروی هوایی ما در زمان جنگ، «بهرام هشیار» بود. جناب هشیار در زمان جنگ فرمانده عملیات نیرو و رییس ستاد قرارگاه ویژه عملیات جنوب بود. وی بدون شک یکی از بزرگترین قهرمانان جنگ است. عملیات خیبر یکی از شاهکارهای  این انسان در زمان جنگ است که تمام طراحی ها از طرحهای عملیاتهای هوایی گرفته تا پدافندی همگی کار جناب هشیار است. بهرام هشیار به جز F-14، خلبان تمامی هواپیماهای شکاری نیروی هوایی بود. در زمانی که تیم نمایشگاههای هوایی نیروی هوایی به جنگنده F-86، مجهز شد، هشیار یکی از رهبران این تیم بود. بعد از آن خلبان F-5 شد، سپس جزو نخستین معلم خلبانان F-4 به ایالات متحده رفت. به نظر من با توجه به وقایعی که بعد از پیروزی انقلاب در نیروی هوایی اتفاق افتاد، اگر هشیار نبود، به وقایع نیروی هوایی هم نبود. وی کسی بود که قبل از انقلاب دانش رزم را آموخته و با توجه به قابلیت های درونی اش آنرا به تکامل رسانده بود. ناگفته نماند بزرگان دیگری در نیرو داشتیم که شهید فکوری یکی از آنهاست. فرماندهی با معلومات و مقتدر که نیرو را در اوج بحران های پس از انقلاب و سال نخست جنگ رهبری کرد.

     

    -       به شهید فکوری اشاره کردید؛ دستور این فرمانده، برای تخصیص پروازها، در آغاز جنگ چه بود؟!

     

    با آغاز حمله سراسری عراق در 31 شهریور، به فاصله دو روز یعنی روز 2مهر، شهید فکوری، طی نامه ای فوری به پایگاه بوشهر که من دستخط این شهید بزرگوار را در آن بخشنامه دیدم، دستور داد تا 60 درصد پروازها به زدن پالایشگاه ها و 40درصد دیگر را به پشتیبانی از نیروی زمینی اختصاص دهیم. البته این درصد درباره پایگاه های مختلف تفاوت داشت. به فرض مثال درباره پایگاه دزفول 40درصد برای پالایشگاه ها و60 درصد برای نیروی زمینی بود.

     

    این قضیه برای من سوال بود که چرا تمامی پروازها به انهدام قوای زرهی عراق که با سرعت در حال پیشروی بود تعلق نمی گیرد. پس از مدتی فهمیدم، براساس اطلاعات بدست آمده توسط اداره دوم ستاد ارتش که بلافاصله شهید فکوری و فرماندهان ارشد در جریان آن قرار گرفتند، پالایشگاه های عراق نه تنها سوخت و روغن مورد نیاز جامعه و ارتش بعث را تامین می کند بلکه در این زمینه صادر کننده نیز محسوب می شود. در نتیجه راهبرد به این سمت رفت که پالایشگاه ها باید از چرخه کار خارج شوند تا حرکت نیروی زمینی بعث متوقف شود و مفتخرم که بگویم خلبانان ما این مهم را به بهترین نحو به انجام رساندند. پایگاه تبریز در این میان طوفانی به پا کرد و حماسه های عظیمی در نبرد پالایشگاه ها از خود به جای گذاشت. در کنار آن دیگر پایگاه ها نیز به نوبه خود تلاش موثر و قابل تحسینی از خود به نمایش گذاشتند.

     

    هدف بعدی که همزمان با بمباران پالایشگاه ها دنبال شد، انهدام تلمبه خانه ها و چاه های نفت صدام بود تا به این ترتیب، دلارهای نفتی به سمت عراق کاهش پیدا کند. در این ماموریت نیز نیروی هوایی گل کاشت و شاهکاری ارایه کرد. در آغاز جنگ، عراق روزانه 4میلیون بشکه نفت خام تولید و صادر می کرد. پس از جلب شدن توجه نیروی هوایی ما به سمت تلمبه خانه ها، صدام بزرگترین مصیبت دوران حکومتش را تجربه کرد. در یکی از شماره های مجله «ژون آفریک» که چند ماه پس از آغاز جنگ به چاپ رسیده بود، وزیر انرژی وقت ترکیه، در مصاحبه ای گفت «350 میلیون تن نفتی که از طریق لوله نفت منطقه «زاخو»به بندر «یوموتالیک» در ساحل مدیترانه برای انتقال به نفتکش ها فرستاده می شد، به صفر رسیده است». در آن برهه تمامی تلمبه خانه های عراق از K1,K2 تا H1,H2 همگی منهدم شدند. تولید نفت عراق از 4 میلیون به 250 هزار بشکه در روز کاهش یافت. تولید مشتقات نفتی که در اوایل جنگ در حد صدور به دیگر کشورها بود، اینک به صفر رسیده بود. در همین مرحله بود که صدام برای تامین سوخت مورد نیاز ارتش، بخصوص، دست به دامن کشورهای همسایه و ابر قدرت ها شد. بنابراین کاروان کامیون های تانکر سوخت از مرز اردن، عربستان و کویت راهی مرز شرقی عراق شدند.

     

    ناگفته نماند، بعثی ها برای وارد کردن فرآورده های نفتی منتظر از کار افتادن تمام پالایشگاه نشدند و از مدتی قبل مشغول این کار شده بودند اما با انهدام تمامی پالایشگاه ها، تنها نقطه اتکای عراق، همین کاروان های سوختی بود. به همین منظور مقابله با این کاروان ها  آغاز شد و شهید اصغر هاشمیان و تعدادی چند از خلبانان ما در همین راه به شهادت رسیدند.کاروان ها با توجه به اینکه در طول روز مورد حمله بمب افکن های ما قرار می گرفتند، حرکت در شب را برگزیدند. شهری بود به نام «ابدالی»که رانندگان کامیون برای تجدید قوا در آنجا اوتراق می کردند، تاکتیک ما در آن مرحله بمباران ابدالی قبل از طلوع آفتاب بود.

     

    در کنار انهدام پالایشگاه ها، بمباران کاروان های حامل سوخت و زدن پل های راهبردی، به دستور فرماندهی نیرو، همزمان حمله به پادگان های نیروی زمینی ارتش بعث آغاز شد. تحلیل آن هم این بود که نفرات «جیش الشعبی» یا همان «ارتش خلقی» در همین پادگان ها تربیت شده و روانه خط مقدم می شوند. در نتیجه 54 پادگان و مرکز آموزش نیروی زمینی عراق به طور روزانه مورد هجوم سنگین بمب افکن های ما قرار گرفت که از این رهگذر عکس ها و اطلاعات شناسایی قابل توجهی نیز کسب شد.

     

     

     

    -       تبعات عملیاتی انهدام پالایشگاه ها در خط مقدم نبردهای زمینی چگونه نمود پیدا کرد؟!

     

    بمباران پالایشگاه های عراق، همانطور که عرض کردم صدور نفت عراق  را به صفر رساند و آنها در تامین سوخت برای نیروی زمینی دچار مشکل شدند. این نقصان لجستیکی به شدت بر آمادگی عملیاتی یگان های زمینی عراق بخصوص یگان های زرهی و مکانیزه تاثیر منفی گذاشت.

     

    در عملیات «ثامن الائمه» که در مهرماه 1360 انجام شد. 160 دستگاه تانک و 150 دستگاه خودرو متعلق به تیپ های 8 و 44 مکانیزه نیروی زمینی عراق، بعلت نداشتن سوخت، صحیح وسالم به غنیمت رزمندگان ما در آمد.

     

     

     

    -       اشاره کردید به آغاز حمله به پالایشگاه ها در روزهای ابتدایی جنگ! اطلاعات شناسایی از شکل پالایشگاه ها، نقاط حساس آن، نحوه چیدمان و محل قرارگیری پدافند و اطلاعاتی از این دست، از چه منبعی در اختیار طراحان عملیات نیرو قرار گرفته بود؟!

     

    سال ها قبل از پیروزی انقلاب و با پیوستن F-4D به نیروی هوایی ارتش ایران، خلبانان ما از این هواپیما برای شناسایی خاک عراق بهره بردند به این صورت که دوربینی در مخزن سوخت خارجی این جنگنده که شکافی در آن بعنوان روزنه دوربین ایجاد شده بود قرار داده شد و از جنگنده به عنوان هواپیمای اکتشافی بهره برداری می شد. سرهنگ خلبان «محمود قیدیان» که از افسران بسیار لایق و کار بلد نیرو بود، به عنوان خلبان کابین جلو به همراه تعدادی از همرزمان خود پروازهای بسیار زیادی برای اکتشاف خاک عراق انجام داد. این خلبان که با ورود RF-4E به ایران، به عنوان نخستین فرمانده  گردان 11 شناسایی انتخاب شد، پروازهای فوق العاده متهورانه ای را برای شناسایی پالایشگاه ها و پایگاه های هوایی عراق به انجام رساند. به طوریکه در آغاز جنگ، هنگامی که به طراحان عملیات، دستور حمله به پالایشگاه خاصی ابلاغ می شد، آنها تماما از عکس های گرفته شده توسط جناب قیدیان استفاده می کردند. قیدیان در زمان فرماندهی شهید فکوری بر نیروی هوایی، معاون عملیات وی بود. این خلبان، جزو هشت نفر استاد خلبانانی بود که برای آموزش هدایت جنگنده F-4  به ایالات متحده اعزام شده بودند و همین فرد، استاد خلبان شهید فکوری نیز بود.

     

     -       برمی گردیم به قبل از جنگ! وضعیت پروازها، از بدو پیروزی انقلاب تا آغاز جنگ چگونه بود؟

     

    با پیروزی انقلاب، درگیری و اختلاف بین همافران و درجه داران به تدریج اوج گرفت. تمامی پایگاه ها در کش و قوس این اختلافات بود. متاسفانه ما در حالی در نیروی هوایی درگیر این اختلافات نظرها بودیم که مشکلات دیگری، نه تنها نیروی هوایی بلکه تمامی کشور را تهدید می کرد. کردستان و گنبد، کودتای نوژه، حزب خلق مسلمان و ده ها مورد دیگر. در مجموع از بهمن 57 تا شهریور 59 من بعنوان فرمانده تیپ نگهداری پایگاه بوشهر به همراه دیگر فرماندهان پایگاه سعی بر حل اختلافات و آشتی دادن همافران و درجه داران داشتیم. خاطرم هست دقیقا روز 31 شهریور بود که من برپایی مراسمی را تدارک دیده و با خرید گل و شیرینی، می خواستم این درگیری را خاتمه بدهم. فرمانده پایگاه، سرهنگ خلبان«دادپی» نیز به عنوان بزرگتر و ریش سفید حضور داشت.در آن مراسم هر چه ما برای آشتی بین همافران و درجه داران بیشتر تلاش کردیم، کمتر به نتیجه رسیدیم. پس از پایان این جلسه بی سرانجام، من به همراه چند نفر از همافران باسابقه با اتومبیل گردان، به ستاد گردان بازگشتیم. ناگفته نماند تجاوز عراقی ها به مرزهای کشورمان مدت ها قبل آغاز شده بود. در بین راه در اتومبیل، من رو به همافران گفتم «اگر شما به اختلافاتتان ادامه دهید، بعید نیست بعثی ها با علم به این تفرقه بین کارکنان، به کشور ما حمله کرده و آنوقت است که دیگر کار از کار می گذرد. در آنصورت ما جواب زن و بچه و هموطنانمان را چگونه باید بدهیم. چطور باید با خودمان کنار بیاییم که ما در ارتش بودیم و عراقی ها خاک ما را تصرف کردند؟» سرگرم گفتگو و درد دل با آنها بودم که جلوی ستاد گردان از اتومبیل پیاده شدیم. در همین حین ناگهان دیدم 4 فروند هواپیما، در ارتفاع بسیار پایین، در جهت مخالف باند فرود در حال پرواز هستند. گفتم «چرا این هواپیماها باند را برعکس می آیند، مگر سمت باد عوض شده؟! چرا ارتفاع آنها اینقدر پایین است؟! آنها حق پرواز به این صورت را در محوطه ترافیکی پایگاه ندارند!» که ناگهان صدای انفجارهای متعدد ما را به هوش آورد که این هواپیماها متعلق به ما نیست و حمله سراسری ارتش بعث آغاز شده است. هواپیمایی که مستقیم به سمت ما می آمد، با اتمام بمب هایش، مخزن سوخت خارجی خود را برروی ساختمان ستاد گردان انداخت و گردش کرد و ناپدید شد. تا قبل از فرماندهی من بر تیپ نگهداری، سهمیه هر روز پایگاه دو پرواز بود که بیشتر مواقع اولی بر روی زمین نقص فنی پیدا می کرد و انجام نمی شد و دومی در آسمان مشکل پیدا می کرد و سریع فرود می آمد. علت این امر هم سهل انگاری پرسنل فنی، نبود نظارت و انجام نشدن صحیح کارهای فنی بود. پس از اینکه من به تیپ نگهداری آمدم، تمامی کارها را روی روال قرار دادم.به طوریکه تمامی فرمها به موقع و توسط افراد مسوول امضا و مهر می شد، هواپیماهایی که منتظر قطعه بودند مشخص شدند، جلسات مربوطه سر وقت برگزار می شد و در مجموع امور فنی در حد کفایت به سر و سامان رسید. در نتیجه ما هر روز حداقل تعداد 12 فروند جنگنده عملیاتی در خط پرواز بصورت آماده داشتیم اما با توجه به اینکه اجازه پرواز بیشتر از 2فروند را به ما نمی دادند، فقط در این حد که گواهینامه پرواز خلبانان منقضی نشود و آنها احتیاج به آموزش مجدد پیدا نکنند، پرواز انجام می شد.

     

    -       با آغاز جنگ چه تغییری در این روند حاصل شد؟!

     

    از شب 31 شهریور، تا صبح روز 1مهر، بچه های فنی، تعداد 52 فروند جنگنده را آماده انجام ماموریت کردند. البته بلافاصله پس از حمله بعثی ها، 4فروند F-4 ساعت 30/4 از مبدا بوشهر بلند شده و پایگاه هوایی «شعیبیه» را بمباران کردند. این 4 فروند فانتوم، نخستین بمب افکن هایی بودند که از مرز ایران و عراق خارج شده و هدفی را مورد حمله قرار می دادند. پس از آنها به فاصله 30 دقیقه فانتوم های پایگاه سوم شکاری همدان بودند که پایگاه هوایی «کوت» را بمباران نمودند.

     

    پس از آن در روز یکم مهرماه، حماسه پرواز 140 فروندی به وقوع پیوست و کارها هر روز روال بهتری پیدا می کرد.

     

     

     

    -       برای بررسی بهتر ماه های نخستین جنگ، لازم است کمی کنکاش کنیم! با ورود بعثی ها به مرز، در مدت کوتاهی، خرمشهر سقوط کرده و آبادان در محاصره ای سنگین فرو می رود که تا تقریبا 1سال، این محاصره به طول می انجامد! عملکرد نیروی هوایی در دوران حصر آبادان تا انجام عملیات «ثامن الایمه» چگونه بود؟!

     

    باید بگویم محاصره آبادان و بخصوص سقوط خرمشهر، یکی از دردناک ترین لحظات تاریخ کشورمان است. برای محاصره آبادان، دوتیپ در ابتدا وارد عمل شدند؛ تیپ 26 مکانیزه از لشکر 5زرهی و تیپ 43 زرهی از لشکر 9 زرهی. این دو تیپ پس از گذشتن از «تنومه» و «حفار»، محاصره آبادان را تا 330 درجه کامل کردند. حتی لشکر 3 زرهی در شمال آبادان در حفار قرارگاه عملیاتی تشکیل داد که تیپ 6 زرهی، محافظت و تامین این قرارگاه را به عهده داشت. دوتیپ مزبور با عبور از رود کارون منطقه بسیار وسیعی در شرق این رود را اشغال کرده و جاده «ماهشهر- آبادان» را نیز قطع کردند. روزگار بسیار سختی بود. هم برای آبادان و هم برای ماهشهر!

     

    جا دارد در اینجا یاد بکنیم از خلبانان گمنام نیروی دریایی که شاهکاری در پشتیبانی از نیروهای درون آبادان به انجام رساندند.

     

    نیروی هوایی و به خصوص پایگاه ششم، پس از استقرار این دو تیپ، هر روز صبح اول وقت تا زمان تاریکی هوا، آنها را مورد هجمه و حمله قرار می داد. خلبانان نیروی هوایی، تا شب انجام عملیات ثامن الائمه، 25 میلیون پوند بمب روی سر این دوتیپ ریختند(!)این بمباران روزانه، اثرات تخریبی بسیار شدیدی بر روی روحیه نفرات دو تیپ مورد بحث گذاشت. در اسناد به غنیمت گرفته شده آمده است که فرمانده این دو تیپ، با تشریح وضعیت روحی و تسلیحاتی یگانهای زیر امر خود، بعلت بمباران مداوم هواپیماهای ما اظهار خستگی و نبود روحیه جنگاوری کرده اند که بلافاصله فرماندهان رده بالا، دوتیپ مزبور را به جنوب شرقی «بستان» منتقل نموده و تیپ 8 مکانیزه از لشکر 3 مکانیزه و تیپ 44 مکانیزه از لشکر 11 پیاده را جایگزین آنها می کنند.

     

     

     

    -       اشاره کردید به عملیات ثامن الائمه و شکست حصر آبادان؛ خاطره ای از این عملیات برایمان بگویید!

     

    این را عرض کنم که لشکر 77 خراسان که به عنوان یگان اصلی عمل کننده در این لشکر بود توسط هواپیماهای ترابری نیروی هوایی در مدت زمان نسبتا کوتاهی از مشهد به منطقه عملیاتی منتقل شد و این کار بسیار بزرگی است که یک لشکر با آن ساز و برگ عظیم با این فاصله بسیار زیاد در این مدت کوتاه به منطقه اعزام شود.

     

    با اینحال من به عنوان یکی از خلبانان پایگاه بوشهر، افتخار داشتم که جزو اولین رهبران دسته پرواز وارد خط مقدم نبرد شکست حصر آبادان شوم. ماموریت ما در آن پرواز بمباران قرارگاه مرکزی لشکر 3 زرهی بود. با رسیدن به محدوده هدف ناگهان صدایی در رادیو پیچید که با صدای فارسی بدون لهجه مکرر می گفت: «بمباران نکنید؛ ما خودی هستیم!».

     

    با توجه به اینکه خلبان قبل از عملیات کاملا توجیح شده و در حین انجام عملیات مانند ربات عمل می کند، هیچ توجهی به این صدا نکرده و هدف مورد نظر را منهدم کردیم. با متلاشی شدن قرارگاه لشکر3 زرهی، به یکباره تمام خط مقدم نیروهای بعثی به هم ریخت و شیرازه نیروها از هم گسست. نهایتا سرهنگ جوادی فرمانده مقتدر لشکر 77 با یاری دیگر یگان های عمل کننده از نبرد ثامن الائمه، پیروز و سربلند بیرون آمد و آبادان به طور کامل به آغوش میهن بازگشت.

     

     

     

    -         کارنامه نیروی هوایی را در«جنگ های دریایی» چگونه ارزیابی می کنید؟!

     

    در کنار حماسه«مروارید» که در ماه های نخستین جنگ بوقوع پیوست، از سال سوم به بعد، صدام با توجه به قدرت بالای یگان های زمینی ما و عدم حصول نتیجه بر روی زمین، عرصه نبرد را به دریا کشید. در این نبردها که به«جنگ نفتکش ها» مشهور شد نیز نیروی هوایی غوغا کرد.

     

    در اینجا لازم به ذکر است نکته ای را یاد آور شوم. سکوهای نفتی «البکر»و «الامیه» جزو حساس ترین و مهمترین مراکز درون خلیج فارس بود. نیروی دریایی می بایست این دو سکو را تصرف می کرد که قبل از عملیات مروارید این کار را انجام داد ولی دستور عقب نشینی برای تفنگداران دریایی ما که برروی آن مستقر بودند صادر شد.

     

    روزی خاطرم هست که با یکی از قهرمانان بزرگ نیروی دریایی ملاقاتی داشتم. گفتم: «چرا از البکر و الامیه عقب نشینی کردید؟!» گفت: «برو از توده ای ها بپرس!». با اینحال پس از عقب نشینی نیروهای ما از این دو سکو، نیروی دریایی هرگز آنجا را تصرف نکرد و کار ما هر روز شده بود بمباران سکوهای مزبور به طوریکه ستاد ارتش نامه داد که «بمباران به البکر و الامیه را قطع کنید!». این دو سکو از آنجا حایز اهمیت بود که عراقی ها در آنجا کار اطلاعاتی و شناسایی انجام می دادند. از همین سکوها بود که حمله هواپیماهای ما به اهدافی درون خاک عراق لو می رفت. در یکی از همین حملات به البکر و الامیه، یکی از خلبانان ما، با موشک ماوریک شجاعانه یکی از توپ های پدافندی را به درون دریا پرتاب کرد، که عراقی ها به فاصله کمی و به گفته خودشان برای تلافی این کار سکوهای نفتی «نوروز» را بمباران کردند.

     

    در مجموع نیروی هوایی در جنگ نفتکش ها بسیار عالی عمل کرد. فانتوم های بوشهر نفتکش بعثی را در اسکله «راس التنوره» که در جنوب خلیج فارس(!) واقع است را منهدم کردند. امریه ای از ستاد نیرو آمد که ما می بایست هرروز سه نفتکش را می زدیم و این مهم را به انجام رساندیم. اگر سکوهای البکر و الامیه در اختیار ما بود، عراقی ها توانایی تهدید خارک بوسیله موشک چینی کرم ابریشم را از دست می دادند.

     

     

     

    -         خطرناکترین نقطه عراق از دیدگاه خلبانان کجا بود؟

     

    خطرناکترین ها، در برهه های مختلف تفاوت داشت. برای نمونه روزهای آغازین جنگ پدافند درون خاک عراق بخصوص منطقه جنوب عراق شبکه بسیار فشرده و پیچیده ای داشت اما با آغاز تقابل نیروی هوایی ایران با نیروی زمینی عراق، این شبکه پدافندی به خط مقدم منتقل شد. در نتیجه در این برهه خلبانی که برای بمباران شهر«بغداد» می رفت به مراتب استرس کمتری نسبت به خلبان راهی هدفی در خط مقدم داشت.

     

    پس از تثبیت نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران و درگیری نیروی هوایی با اهداف راهبردی درون خاک عراق، پدافند دوباره به عمق خاک بعثی ها راه پیدا کرد و از این میان بغداد و در راس آن کاخ صدام پیشرفته ترین شبکه را در اختیار خود گرفت و در واقع مهلک ترین هدف برای ما محسوب می شد. پس از بغداد، پایگاه های نیروی هوایی بعث خطرناکترین هدف جنگی به حساب می آمدند.

     

     

     

    -       تهدیدهای متوجه جنگنده های ما تنها به پدافند خلاصه می شد یا عراقی ها از رهگیری های موثری نیز بهره می بردند؟

     

    رهگیری نیروی هوایی عراق تا قبل از ورود جنگنده های فرانسوی میراژ به هیچ وجه مورد قابل توجهی به شمار نمی آمد. با فروش میراژ به عراق، تاکتیک های رهگیری عراق نیز دستخوش تغییرات شد و باید اذعان کنم که در برهه های مختلف نقش موثری از خود به جای گذاشت. خلبانان «روادگر»، «انقطاع»، «طالب مهر»، «ابوالفضل هوشیار»، «هرندی» و «نظام آبادی» از جمله خلبانانی بودند که جنگنده شان توسط میراژ مورد اصابت قرار گرفت و سقوط کردند. نظام آبادی که خلبان F-14  بود، جنگنده اش برفراز قرارگاه لشکر زرهی، قزوین، مورد حمله موشک میراژ قرار گرفت و منهدم شد.

     

     

     

    -       از پدافند عراق بگذریم و به پدافند خودمان بپردازیم. همانطور که می دانید، عراق از گونه «سرکوب دفاع هوایی دشمن» جنگنده سوخوی Su-22 مسلح به موشک های Kh-28 بهره می برد. پدافند هوایی راداری ما در مقابل این جنگنده دچار چه لطمه ای شد و آیا راه مقابله ای با این هواپیما و موشک وجود داشت؟!

     

    با انجام چندین عملیات عمده در جبهه جنوب، براساس طرحی، پیشنهاد داده شد که تعدادی از سکوهای پدافندی موشکی «هاوک» به خط مقدم منتقل و مستقر شوند. این پیشنهاد با مخالفت فرمانده وقت نیرو مواجه شد. علت این بود که اگر نیروی زمینی ما عقب نشینی کند، سکوی موشکی بدون دفاع مانده و به راحتی به غنیمت در می آید. نهایتا با ارایه یک سری توجیه های عملیاتی، نظر موافق فرمانده نیرو جلب شد و موشک های هاوک به منطقه نبرد راه یافتند. در پی این ابتکار، هواپیماهای ضد رادار سوخوی Su-22 و موشک های Kh-28 برای مقابله با آن برخاستند. در روز 5 اردیبهشت1361 که Su-22 ها به طور گسترده وارد عمل شده بودند، تمامی 5 سکوی موشکی هاوک بوسیله موشک های ضد رادار Kh-28 از کار افتاد.

     

    تاکتیک حمله سوخوی ها به سکوهای موشکی این بود که جنگنده مزبور با رسیدن به فاصله 80 کیلومتری موشک خود را قفل نموده و شلیک می کرد. نفرات سکوی هاوک نیز با داشتن هواپیما در دید خود، غافل از اینکه موشک در حال حرکت به سمت آنهاست، مترصد رسیدن جنگنده دشمن به فاصله 50 کیلومتری بودند تا موشک خود را شلیک کنند. ناگفته پیداست تا قبل از رسیدن جنگنده به فاصله برد موشک هاوک، رادار سکوی موشکی منهدم شده است.

     

    در این زمان مرحوم هشیار بلافاصله وارد عمل شد و به فرماندهان سکوهای موشکی گفت«هیچکس تا من نگفتم حق روشن کردن رادار سکو و شلیک موشک را ندارد!». بر اساس تاکتیک های طراحی شده توسط این خلبان قرار شد تمامی سکوها خاموش باشند. هواپیماهای  SU-22هیچ گاه تنها نمی آمد و پشت سرش چندین هواپیمای بمب افکن در حال حرکت بودند تا رادار بوسیله جنگنده سوخوی کور شود تا بمب افکن ها بتوانند آزادانه به عملیات خود بپردازند. با ورود SU-22 به منطقه رادار همچنان خاموش بود. دسته پروازی به فاصله 50 کیلومتری سکوی موشکی رسیده و لحظه به لحظه به آن نزدیک می شدند اما گویا خبری از سکوی موشکی در منطقه نیست. با رسیدن دسته پروازی دشمن به فاصله حدود 20 کیلومتری یک فروند F-14 وارد منطقه شده موشک خود را بر روی یکی از هواپیماها قفل می کرد. همزمان با ورود F-14 به صحنه نبرد، که ممکن بود به جای SU-22 هواپیماهای با ارزش بمب افکن را مورد اصابت قرار دهد، هواپیمای پست فرماندهی و رادار پرنده «عدنان» که همگی را زیر نظر داشت به سرعت به دسته پروازی دستور لغو ماموریت را ابلاغ می کرد. بلافاصله بمب افکن ها بمب های خود را بی هدف فرو ریخته و به سمت خاک عراق گردش می کردند. در این مرحله، سکوی موشکی رادار خود را روشن می کرد و تمامی دسته پروازی را که اکنون در برد مناسبی قرار داشتند، تک تک ساقط می نمود. با این تاکتیک شگفت انگیز، پدافند هوایی نیروی هوایی موفق شد، 55 فروند هواپیمای بعثی را در عملیات «بیت المقدس» نابود کند.این بار نیز عراقی ها دست به کار شدند و هواپیماهای میراژ مجهز به موشک های ضد رادار «آرمات» را خریداری کردند. تاکتیک جدید آنها نیز حرکت یک فروند SU-22 در جلوی دسته پروازی بود. درست پشت سر سوخوی، یک فروند میراژ ضد رادار حرکت می کرد تا با شبیه سازی حرکات قبلی، یعنی ورود به کمربند شکار هاوک، بازگشت SU-22 و روشن شدن رادار، سکوی موشکی ما را بزند و در چندین مورد موفق به این کار شدند اما با کمی جلو آوردن  F-14 این قضیه نیز مرتفع شد و به فاصله کوتاهی، چندین فروند از این گونه میراژها برفراز صحنه نبرد سرنگون شدند.

     

     

     

    -       با توجه به اینکه شما اصلا یک خلبان F-4D  هستید و پرتاب بمب لیزری یکی از مشخصات بارز این هواپیماست از ماموریت های لیزری برایمان بگویید!

     

    از استاد خلبانان لیزر نیروی هوایی، من تنها بازمانده بودم. اوایل جنگ بود که به من ابلاغ شد که یک ساختمان 5طبقه در بصره را می بایست با بمباران لیزری هدف قرار دهیم.

     

    با توجه به اینکه من تنها استاد خلبان لیزر بودم قرار شد دو خلبان دیگر F-4D شماره دو و خلبان پشت کابین خودم که قرار بود در این ماموریت خاص همراه من باشد و تصادفا یکی از خلبانان با سابقه فانتوم بود را آموزش دهم. خلبان کابین جلوی فانتوم شماره دو، جناب«رضا لبیبی» بود. لبیبی به حق یکی از بهترین خلبانان F-4 نیروی هوایی بود. پرونده سوابق آموزشی وی مانند دیگر خلبانان پایگاه در دفتر کار من که «رییس دایره ارزیابی و استانداردسازی» بودم موجود بود. تقریبا تمامی استاد خلبانان امریکایی وی در قسمت نظرخواهی آموزشی وی نوشته بودند که«لبیبی بهترین خلبان F-4 است که تابحال دیده ام!». با توجه به اینکه جناب لبیبی تابحال پرواز لیزری انجام نداده بود، 5 پرواز لیزر را با هم برای آموزش وی انجام دادیم. نهایتا آموزش بمباران لیزری در سرعت های بالا را به وی آموختم و بلافاصله یک فروند F-4D دیگر از تهران به بوشهر آمد.

     

    روز عملیات، دو فروندی به پرواز درآمده و در ارتفاع پایین و سرعت بالا به هدف نزدیک شدیم.

     

    اصل غافلگیری به خوبی به اجرا درآمد و دشمن کاملا در شوک فرورفت. من به عنوان رهبر دسته، می بایست پرتو لیزر را به سمت هدف می تاباندم. با افزایش ارتفاع تا 6000پا سمت مناسب را گرفته و لیزر را به سمت هدف نشانه رفتم. لبیبی با قرارگیری در موقعیت از پیش تعیین شده، از من اجازه پرتاب بمب خواست که من نیز با ارزیابی شرایط، پرتاب را تایید کردم.

     

    همزمان با پرتاب بمب از فانتوم شماره دو، یک موشک دوش پرتاب SAM-7 به سمت این هواپیما پرتاب شد. من بلافاصله با اعلام کد«On the Way» به وی گوشزد کردم که موشکی به سمتش در حال حرکت است. فریاد زد «دارمش!» و به شدت هواپیمایش را از مسیر برخورد خارج کرد.

     

    همین که کد مزبور را در رادیو به لبیبی اعلام کردم، خلبان کابین عقب من، در حالیکه مشغول ثابت نگه داشتن پرتو لیزر بر روی هدف بود، ناگهان سر خود را از روی چشمی برداشت تا ببیند چه اتفاقی افتاده است. غافل شدن خلبان کابین عقب از ادای صحیح وظیفه خود همانا و منحرف شدن پرتو لیزر از روی هدف همان!

     

    این بمب غول پیکر 2000پاوندی رفت و رفت و در حدود 3000پایی قلب هدف به زمین برخورد کرد.

     

    از شدت عصبانیت به طور کامل کنترل خود را از دست دادم! جنگنده را در حالت پس سوز قرار داده و از فرط خشم تا می توانستم جنگنده را چرخاندم. در رادیو فریاد زدم: «چرا سرت رو از روی چشمی برداشتی؟! اگر هواپیمای مارو می زدند، خروج اضطراری را با هم انجام می دادیم!» نهایتا اینکه آن ماموریت در حالیکه تمامی تلاش ما تا آن لحظه جواب داده بود با غفلت کمک خلبان بر باد رفت!

     

     

     

    -       بهترین استاد

     

    بهرام هشیار

     

    -       بهترین شاگرد

     

    ابوالفضل مهدی یار

     

     

     

    -       شما یکی از خلبانان دست به قلم نیروی هوایی هستید؛ از تالیفات خود برای ما بگویید!

     

    پس از اتمام جنگ برای اینکه یک تاریخچه کلی از فعالیت چشمگیر نیروی هوایی در جنگ را به عموم معرفی کنم، کتاب«پاکبازان عرصه عشق» را نوشتم. هم اکنون کتاب«بر آسمان بابل» را که به تحلیل نظامی عملیات های مهم و عمده نیروی هوایی می پردازد و حدود 600 صفحه حجم دارد را در دست چاپ دارم.

     

    از چندی پیش براساس یک پروژه بزرگ قرار شد که کتاب«تاریخ نبردهای هوایی دفاع مقدس» به رشته تحریر درآید. من افتخار دارم که نویسنده کتاب باشم و تعدادی از دوستان نیز با جمع آوری اسناد لازم از پایگاه های هوایی سراسر کشور، با این پروژه همکاری دارند. براساس برآورد قبلی، پروژه مزبور در 10جلد هر جلد 600 صفحه به چاپ خواهد رسید که هم اکنون 8 جلد آن به مرحله صفحه آرایی رسیده است.

     

    - با تشکر از وقتی که در اختیار ما قرار دادید.

     

    - ضمن عرض سلام و تشکر از اینکه وقتتان را در اختیار خوانندگان مشتاق ماهنامه صنایع هوایی قرار دادید، لطفا به عنوان سوال نخست بفرمایید به نظر شما بزرگترین دارایی نیروی هوایی در زمان جنگ چه بود؟

    در زمان جنگ نیروی هوایی، دارای هواپیماها و تجهیزات به روز، پیشرفته و با ارزشی بود، همینطور که همین الان هست اما به نظر من بزرگترین دارایی نیروی هوایی ما در زمان جنگ، «بهرام هشیار» بود. جناب هشیار در زمان جنگ فرمانده عملیات نیرو و رییس ستاد قرارگاه ویژه عملیات جنوب بود. وی بدون شک یکی از بزرگترین قهرمانان جنگ است. عملیات خیبر یکی از شاهکارهای  این انسان در زمان جنگ است که تمام طراحی ها از طرحهای عملیاتهای هوایی گرفته تا پدافندی همگی کار جناب هشیار است. بهرام هشیار به جز F-14، خلبان تمامی هواپیماهای شکاری نیروی هوایی بود. در زمانی که تیم نمایشگاههای هوایی نیروی هوایی به جنگنده F-86، مجهز شد، هشیار یکی از رهبران این تیم بود. بعد از آن خلبان F-5 شد، سپس جزو نخستین معلم خلبانان F-4 به ایالات متحده رفت. به نظر من با توجه به وقایعی که بعد از پیروزی انقلاب در نیروی هوایی اتفاق افتاد، اگر هشیار نبود، به وقایع نیروی هوایی هم نبود. وی کسی بود که قبل از انقلاب دانش رزم را آموخته و با توجه به قابلیت های درونی اش آنرا به تکامل رسانده بود. ناگفته نماند بزرگان دیگری در نیرو داشتیم که شهید فکوری یکی از آنهاست. فرماندهی با معلومات و مقتدر که نیرو را در اوج بحران های پس از انقلاب و سال نخست جنگ رهبری کرد.

  • tm43

    تامکت در ایران

    در بخش نخست اين مقاله با نحوه گزينش جنگنده F-14 تامكت براي نيروي هوايي ايران و مراحلي كه اين جنگنده‌ طي كرد تا توانست وارد خدمت اين نيرو شود، آشنا شديم. همچنين ديديم كه چگونه نيروي هوايي ايران با سرمايه‌گذاري و حمايت خود از برنامه F-14، از تعطيل شدن خط توليد اين جنگنده پرهزينه در شركت نورثروپ گرومن جلوگيري كرد.

    در بخش دوم اين مقاله ضمن ادامه بررسي روند جاافتادن اين جنگنده در نيروي هوايي كشورمان، وضعيت عملياتي آن را وقوع انقلاب اسلامي تشريح خواهيم نمود:

    با وجود سر ناسازگار موتور، F-14 همچنان يك پرنده تحسين برانگيز و تاثيرگذار است، هواپيمايي كه خلبانان نيروي هوايي حتي با چيزي شبيه به آن هم پرواز نكرده بودند. يكي از خلبانان در اين باره توضيح مي‌دهد: «به عنوان يك خلبان سابق فانتوم، در عين اينكهF-4 را يك شاهكار خلقت هوانوردي مي‌دانم و احترام زيادي براي آن قايلم بايد اذعان كرد كه از همان ساعات اول آغاز آموزش متوجه شدم كه F-14 به زمان ما تعلق ندارد! ما در حين آموزش به هيچ مشكلي برخورد نكرديم. من با آنكه قلبا عاشق F-4 هستم بيش از آن مجذوب F-14 شدم. خلبانان زيادي بودند كه هرگز حاضر نشدند فانتوم خود را رها كنند، اما من يك معشوقه جديد پيدا كرده بودم: تامكت رنگ‌آميزي شده با الگوي استتار بيابان كه پرچم 3 رنگ كشور مورد علاقه‌ام بر روي دم عريض دوتايي آن نقش بسته و كلمه زيباي نيروي هوايي ايران روي دماغه آن حك شده بود.

    هنگامي كه براي نخستين بار وارد كابين خلبان شدم حالت غرور عجيبي بر من غالب شده بود و از اينكه جزيي از اين برنامه بودم به خود افتخار مي‌كردم. بلافاصله پس از ورود تامكت به ايران، شاه به همراه ديگر فرماندهان نيروهاي مسلح براي بازديد از جنگنده  جديد به پايگاه آمده بودند. من در لحظه سان ديدن شاه در درون كابين بودم. شاه نزديك هواپيما آمد و گفت: «جناب سروان، نظرت درباره جنگنده جديد نيروي هوايي چيه؟» من در جواب گفتم:«هيچ جنگنده‌اي بهتر از تامكت براي دفاع از حريم هوايي ايران نمي‌شناسم.»

    تمامي  نفرات گردان براي پيشبرد امور دست به دست هم داده بودند. برنامه آموزش بدون هيچ مشكلي پيش مي‌رفت. در درون كابين آلات دقيق و سوييچ‌هاي مختلف به طور فوق‌العاده‌اي كنار هم چيده شده و ديد خلبانان چه در جلو و چه در عقب نسبت به F-4 بهبود چشمگيري پيدا كرده بود.

    كابين F-14 بسيار راحت و آرام بود و ما براي آموزش با توجه به اينكه قبلا خلبان F-4 بوديم، مشكل چنداني نداشتيم، شايد به اين دليل كه هر دو اصلا براي نيروي دريايي طراحي شده بودند. توپ 20 ميليمتري ولكان، موشك اسپارو و سايدوايندر كاملا براي من شناخته شده بودند. تنها كار من اين بود كه مي‌بايست تمام وقتم را براي يادگيري سامانه كنترل آتش جديد آن و موشك AIM-54 اختصاص مي‌دادم.»

    در حالي كه استادان امريكايي مكررا مي‌گفتند كه كاهش سرعت پيشرفت عملياتي شدن تامكت در ايران به دليل كمبود نفرات مناسب در نيروي هوايي است، ولي نفرات براي انجام هرچه بهتر وظايفشان، نهايت تلاش خود را مي‌كردند. يكي از خلبانان در اين باره توضيح مي‌دهد: «ما به سرعت آموزشهاي اوليه را پشت سر گذاشته و آموزش نبردهاي هوايي را آغاز كرديم. در پروازهاي آموزش نبردهاي هوايي كه F-5E و F-4 ها نقش حريفان را بازي مي‌كردند، ما هرگز شكست نخورديم. حتي در نبردهايي كه يك فروند F-14 با 4 فروند F-4E  درگير مي‌شد، تامكت پس از دقايقي، پيروز بود. خلاصه چه در نيروي هوايي خودمان و بعدها چه در نيروي هوايي عراق هيچ جنگنده‌اي نتوانست تامكت مرا شكست دهد». وي در ادامه گفت: «شاه و فرماندهان نيروي هوايي از اينكه فانتوم نمي‌توانست MiG-25 هاي نيروي هوايي شوروي را رهگيري كند بسيار نگران بودند.  اما ما هم دست از تلاش بر نمي‌داشتيم و فانتوم توانست با يك موشك اسپارو، فاكس بت متجاوز را دچار صدمات جدي كند اما آن جنگنده موفق شد كه فرار كند. هر دو طرف بازي خطرناكي را آغاز كرده بودند. بعد از اين واقعه شوروي‌ها يك فروند RF-4E ما را برفراز خاك كشورشان ساقط كردند.

    شرايط خطرناكي به وجود آمده بود. در سال 1355 نيروي هوايي 6 فروند پهپاد هدف AQM-37 از ايتاليا خريد تا F-14 را در عمل مورد آزمايش قرار دهد. از 5 پهپادي كه به عنوان شبيه‌ساز فاكس بت‌هاي متجاوز مورد استفاده قرار گرفته و از فانتوم در آسمان پرتاب شدند، 4 فروند به وسيله موشك‌هاي AIM-54 مورد اصابت قرار گرفته و منهدم شدند. يك تير موشك به واسطه نقص در سامانه هدايت نتوانست هدف خود را پيدا كند. چند هفته بعد يكي از F-14 هاي ما با استفاده از رادار قدرتمند و AWG-9 خود روي فاكس بتي كه در ارتفاع 65000 پا با سرعت بيش از 2 ماخ پرواز مي‌كرد قفل كرد، اما خلبان نيروي هوايي شوروي بلافاصله دور زده و از مهلكه گريخت.»

    در چارچوب برنامه آموزش، خلبانان براي بازديد از خط توليد موشك AIM-54A كه براي نيروي هوايي ايران طراحي شده بود به شركت «هيوز» فرستاده شدند. يكي از خلبانان شركت كننده در اين بازديد مي‌گويد: «در طول اين بازديد ما  مونتاژ فينيكس‌هاي خودمان و نيروي دريايي امريكا را از نزديك ديديم. موشكهاي ما با دست و با سرعت بسيار پاييني ساخته مي‌شوند در حالي كه موشكهاي نيروي دريايي امريكا با سرعت عجيبي مونتاژ مي‌شدند، به اين صورت كه حداقل 40 تير موشك در مراحل مختلف تكميل به سر مي‌برند».

    از حدود 714 تير موشك AIM-54 سفارش داده شده توسط نيروي هوايي، تنها 284 تير تحويل داده شد كه شامل 10 تير موشك آموزشي بود. 40 تير موشك ديگر نيز آماده بارگيري به مقصد ايران بود كه با وقوع انقلاب اسلامي توقيف شد. يكي از خلبانان توضيح مي‌دهد: «AIM-54 موشكي است كه رحم ندارد. هيچ موشكي حتي در حال حاضر نمي‌تواند با عملكرد فوق‌العاده آن رقابت كند. درباره انواع موشكهاي هوا به هوا و سرعت و مانورپذيري آنها حرف و حديث‌هاي بسياري در جريان بود اما در سال 1357 ما با هدف‌گيري يك پهپاد هدف توسط فينيكس، شليك آن از ارتفاع 79000 پا و سرعت 4/4 ماخ را آزمايش كرديم. اين موشك بزرگ و سنگين هيچ محدوديت خزش به بالا و پايين نداشته و مانورهايي با شدت g17 را انجام مي‌دهد. ما از اين موشك در زدن هدفي به فاصله 212 كيلومتر (1358) استفاده كرديم كه يك ركورد غيررسمي محسوب مي‌شود. تنها مشكل اين سلاح تعمير و نگهداري آن بود. فينيكس يك موشك بسيار پيچيده است».

    از توانايي F-14 در شليك همزمان 6 موشك به سمت 6 هدف متحرك بارها گفته و شنيده‌ايم، اما يكي از خلبانان درباره اين قابليت تامكت وقتي كه 6 موشك سنگين را به آسمان مي‌برد شك دارد:

    «ما بندرت تامكت‌هايمان را به 6 موشك AIM-54 مسلح مي‌كرديم. من تنها 2 تامكت را در تمام عمر خود با چنين آرايشي مشاهده كردم كه قبل از جنگ ايران و عراق بود. در ارديبهشت 1357 من با يك F-14 مسلح به 6 تير موشك فينيكس پرواز كردم و از تاثير منفي كه اين موشك‌هاي بزرگ و سنگين بر روي سرعت، برد و مانورپذيري هواپيما مي‌گذارد شگفت زده شدم. يك تامكت مجهز به 6 موشك فينيكس نمي‌تواند نبرد هوايي نزديك (تن به تن) انجام دهد و سرعت فرود آن نيز به حدود290 كيلومتر بر ساعت مي‌رسد كه هم براي هواپيما و هم براي خدمه سرعت خطرناكي است».

    تامكت اگرچه قابليت انهدام هدف از فواصل بسيار دور را داراست، اين جنگنده در عين حال يك رزمنده برتر نبردهاي تن به تن محسوب مي‌شود. يكي از خلبانان به نقل از استاد خلبانان نيروي دريايي ايالات متحده مي‌گويد: «وقتي امريكايي نحوه انجام نبرد تن به تن با F-4 را به ما آموختند به ما گفتند: «همواره دشمن را در ديد خود داشته باشيد. اگر به شما حمله كردند هميشه بهترين راه فرار كردن از دست آنها نيست. حريفان خود را شاخ به شاخ ملاقات كنيد زيرا فرار كردن از دست موشكي كه از روبه رو مي‌آيد بسيار آسان‌تر از موشكي است كه از پشت به شما نزديك مي‌شود». حين آموزش آنها همچنين مي‌گفتند: «همان طور كه حريف را در ديد خود داريد در شروع حمله پيش دستي كنيد كه حمله با F-14 كاري بسيار آسان است. در نبرد تن به تن به دم حريف بچسبيد كه موقعيت برتر همين  است.» ما اين درس‌ها را به خوبي فرا گرفتيم. در طول جنگ من بارها و بارها به جنگنده‌هاي MiG-21و ميراژهاي مجهز به  موشكهاي جديد هوا به هواي ماژيك برخورد كردم. دو حالت اتفاق مي‌افتاد: يا آنها قبل از اينكه متوجه حضور من شوند از بين مي‌رفتند يا اينكه متوجه حضور من شده و با سرعت هرچه تمامتر فرار مي‌كردند. مهم نبود چه جنگنده‌اي حريف ماست زيرا تامكت‌هاي ما مي‌توانستند با يك مانور كوچك در موقعيت شليك قرار بگيرند. موشك سايدوايندر و توپ ولكان ثابت كردند كه در جنگهاي تن به تن تسليحاتي بسيار موفق هستند».

    يكي ديگر از خلبانان نتيجه گيري مي‌كند: «ما به همراه خلبانان نيروي دريايي در حالي آموزش مي‌ديديم كه خلبانان اين نيرو بارها و بارها خلبانان نيروي هوايي ايالات متحده و نيروي هوايي رژيم صهيونيستي را در مانورها شكست داده بودند. آنها واقعا ما را به خوبي آموزش داده بودند».

    نيروي هوايي ارتش علاوه بر تجهيز به موشك AIM-54A تعداد 800 تير موشك AIM-9P سايدويندر نيز براي ناوگان تامكت خود خريداري نمود. اگرچه در اسناد آمده است كه نيروي هوايي موشك AIM-7F اسپارو نيز دريافت كرده در واقع هيچ موشكي از اين نوع به lhتحويل داده نشد زيرا نيروي هوايي ارتش تمايل داشت چه در نبردهاي هوايي دوربرد و چه ميان برد از موشك AIM-54 استفاده كند. اما در ادامه نيروي هوايي تعداد قابل ملاحظه‌اي موشك AIM-7E-2 و AIM-7E-4 دريافت كرد كه هر دو، نمونه به خصوصي از اسپارو بودند كه با رادار AWG-9 سازگاري داشتند.

    براي پشتيباني از ناوگان F-14 (در كنار F-4) نيروي هوايي بين سالهاي 1353 تا 1357 ، 14 فروند هواپيماي سوخترسان بويينگ KC707-3J9C خريداري نمود.

    6 فروند اوليه از اين هواپيماها براي سوخترساني هوايي (IFR) تنها به بوم مجهز شده بودند اما از سال 1355 بويينگ 6 فروند ديگر را با لوله‌هاي سوخترساني نوك بال مدل «بيچ 1800» تحويل نيروي هوايي داد. اين 6 فروند كه به طور ويژه براي  پشتيباني از تامكت‌ها تجهيز شده بودند از سامانه سوخترساني استاندارد نيروي دريايي ايالات متحده استفاده مي‌كنند. به مرور 6 فروند اوليه نيز به چنين غلافهايي تجهيز شدند.

    در ادامه 2 فروند KC707 با نصب سامانه‌هاي بخصوصي به هواپيماهاي جاسوسي الكترونيك / جاسوسي علائم تبديل شدند. اين هواپيماها براي شنود مكالمات دشمن، ثبت فعاليت‌هاي الكترونيكي آنها و فعاليت سامانه‌هاي دفاع هوايي مورد استفاده قرار مي‌گيرند. يكي از خلبانان در اين باره توضيح مي‌دهد:

    « در دهه 50 شمسي طبق قرارداد تعداد زيادي از KC707 هاي ما توسط خلبانان امريكايي پرواز داده مي‌شدند. اين مساله در جنگ تحميلي باعث بروز مشكلاتي شد زيرا خلبانان ما تنها توانايي استفاده از 6 فروند KC707 را داشتند. دو فروند كه براي امور ترابري آماده شده بودند همواره در حالت آماده باش قرار داشتند تا در صورت نياز قطعات يدكي را از هر نقطه‌اي از دنيا به انبارهاي نيروي هوايي برسانند».

    «انقلاب اسلامي به پيروزي مي‌رسد»

    پس از وقوع انقلاب بسياري از رسانه‌هاي گفتاري و نوشتاري غرب به تحليل وضعيت نيروهاي مسلح ايران پرداختند. بيشتر آنها اظهار داشتند كه تعداد زيادي از خلبانان تامكت كشور را ترك گفته‌اند. اما برخلاف گفته اين رسانه‌ها و با وجود مشكلات زيادي كه گريبانگير اين دسته از نفرات نيروي هوايي بود، قسمت اعظم خلبانان برگزيده و با تجربه در كشور باقي مانده و به قسم سربازي وطن خود وفادار ماندند.

    در بهمن 1357، آموزش خلبانان و نفرات فني F-14 چه در ايران و چه در امريكا متوقف شد. شرايط، زماني بدتر شد كه امريكايي‌ها قبل از مراجعت به كشور خود سعي در خرابكاري در سامانه‌ها داشتند. يكي از خلبانان توضيح مي‌دهد: «تكنسين‌هاي شركت هيوز قبل از ترك ايران 16 تير موشك فينيكس را از كار انداختند. اين 16 موشك در بهترين شرايط آمادگي در نزديكي آشيانه‌هاي مستحكم F-14 هاي آماده پرواز (آلرت) نگهداري مي‌شدند. بعدها رسانه‌هاي غربي عنوان كردند كه امريكايي‌ها تقريبا تمام ناوگان F-14 را از كار انداخته و آنهايي كه جان سالم به در برده‌اند توانايي استفاده از موشك AIM-54 را ندارند. در واقع بقيه موشكها در انبارهاي امن، محافظت شده و بسته‌بنديهاي مخصوص نگهداري، در پايگاه هشتم شكاري آرميده بودند. در ادامه، برخلاف تصور امريكايي‌ها با استفاده از قطعات يدكي، آن 16 موشك فينيكس را هم عملياتي كرديم».

    با وجود جنجال رسانه‌هاي غرب درباره خرابكاري، نيروي دريايي ايالات متحده كه دقيقا مي‌دانست چه اتفاقي در حال وقوع است، بلافاصله پس از سقوط شاه، به مركز آزمايش‌هاي دريايي خود در «پوينت موگو» كاليفرنيا ماموريت داد كه يك سامانه پادكار الكترونيك طراحي كرده و بسازد كه موشكهاي AIM-54A فروخته شده به ايران را شكست داده و موفقيت موشكهاي AIM-54 نيروي دريايي عليه سامانه‌هاي پادكار الكترونيك ايران را تضمين كند. به اين مركز همچنين ابلاغ شده بود كه رادار ICWD تامكت‌ها را طوري بهينه سازي كند كه امواج ساطع شده از رادار AWG-9 تامكت‌هاي ايران را از فاصله بسيار دور شناسايي كند.

    لازم به ذكر است نيروي دريايي ايالات متحده كه از زمان آغاز برنامه F-14 هيچ اعتباري براي ارتقاي سامانه‌هاي آن اختصاص نداده بود، با سقوط محمدرضا پهلوي فقط براي انجام اين دو برنامه، 200 ميليون دلار خرج كرد. به علاوه نيروي دريايي براي ورود به خدمت هرچه سريعتر نمونه ارتقا يافته فينيكس، AIM-54B دست به كار شد. كارها آن چنان با عجله پيش رفت كه مدتي بعد موشكها در حالي وارد خدمت شدند كه از كيفيت پايين ساخت رنج مي‌بردند. نگراني فرماندهان ارشد نيروي دريايي ايالات متحده كاملا به جا بود زيرا حضور F-14 در خليج فارس يك تهديد جدي عليه ناوگان ناوهاي هواپيما بر آنها محسوب مي‌شود.

    ديگر F-14 به بحث روز ايالات متحده و ايران تبديل شده بود. در برهه‌اي زمزمه‌هايي به گوش مي‌رسيد كه طي مذاكرات مقامات امريكايي با دولت ايران قرار شده كه تامكت‌ها به ايالات متحده بازگردانده شده و در ادامه به نيروي هوايي ايالات متحده يا انگلستان و يا عربستان سعودي فروخته شود. در حالي كه هنوز تكليف واقعي رهگير پيچيده و پرهزينه نيروي هوايي در دولت جديد ايران هنوز روشن نشده بود تعداد زيادي از تامكت‌ها زمينگير شده بودند.

    بحث بازگرداندن و فروش اف-14 هرگاه كه مطرح شد، شهيد فكوري فرمانده وقت نيروي هوايي به مخالفت  از آن برخاست تا اينكه با اشغال سفارت امريكا در تهران توسط دانشجويان كه قطع ارتباط با آن كشور را در پي داشت تمام حرف و حديث‌ها پايان يافت. در واقع بايد گفت اشغال سفارت ايالات متحده نقطه عطفي در زندگي تامكت در ايران محسوب مي‌شود.

    ادامه دارد...

  • هیچ چاره ای نبود! 14-Fها باید پرواز می کردند. هیچ وقفه ای در پروازهای شبانه روزی تامکت قابل قبول نبود. به مرور و با بازگشت به خدمت تدریجی خلبانان و کارکنان فنی، تعداد بیشتری 14-F عملیاتی شد. در اوایل ماه آبان، پس از تصرف خرمشهر، ارتش عراق تهاجم گسترده دیگری را در دستور کار قرار داد. برای بسیاری از ناظران، خرد شدن ارتش جمهوری اسلامی ایران در زیر ضربات سهمگین ارتش متجاوز، امری مسجل و غیرقابل اجتناب بود. در این زمان نیروهای مسلح ایران با تقویت نیروها، مقاومت جانانه ای از خود نشان دادند که حتی تاکتیکهای فوق پیشرفته ارتش عراق نیز در مقابل آن کاری از پیش نبرد. جنگنده رهگیرهای نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با ایفای بهترین نقش در این سناریو و با ایجاد برتریهوایی در منطقه نبرد، ورود هواپیماهای متجاوز به این حریم را غیرممکن و توپخانه فوق سنگین عراق، پشتیبان اصلی نیروی زمینی آن را در نطفه خفه کردند. دو تن از خلبانان در این باره توضیح می دهند: «ایجاد برتری هوایی بر فراز خط مقدم توسط ما با تقویت نیروی هوایی به واسطه بازگشت خلبانان به خدمت به فرمان حضرت امام خمینی (ره) همزمان شد. این تقویت به خوبی خود را در افزایش پروازهای پشتیبانی نزدیک و رهگیری مهاجمان نشان داد. بنابراین با پشتیبانی نیروی هوایی و با کمک شایان هوانیروز، نیروی زمینی ارتش توانست در خطوط مقدم، مستقر شده و به ایجاد مواضع پدافندی بپردازد. در این برهه از جنگ نه عقب راندن دشمن بلکه زمینگیر کردن آن مدنظر ما بود که خوشبختانه عملی شد.»

    در جواب، رژیم بعث عراق نیروی هوایی خود را مسوول حمله به شهرها و کشتن غیرنظامیان کردکه به خاک و خون کشیده شدن تعداد زیادی از هموطنان منجر شد. آنها در این باره همچنین از موشکهای بالستیکSS-1B/C (اسکاد) و 7-Frog استفاده گسترده ای نمودند. برای تنبیه متجاوز و در جواب به این حملات وحشیانه و ناجوانمردانه انهدام فوق وسیع تاسیسات زیربنایی و قطع شاهرگهای حیاتی رژیم در دستور کار نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت. با آن که ما در آن زمان هیچگونه موشک بالستیک در اختیار نداشتیم، با این حال جنگنده بمب افکنهای 4-F فانتوم در بمباران دقيق اهداف راهبردی در عمق خاک عراق بسیار موفق نشان دادند که البته عراقی ها چنین بمب افکنی آن هم با تعداد بسیار زیاد در اختیار نداشتند.

    در اواخر مهر۱۳۵۹ براساس اطلاعات بسیار دقیق، فرمانده وقت پایگاه یکم شکاری مهرآباد از استقرار چندین فروند جنگنده فرانسوی میراژ -FI همراه۴۷ تن از نفرات فنی نیروی هوایی فرانسه در پایگاه هوایی «الحريه» نزدیک «موصل» در شمال عراق خبردار شد. این نفرات برای آموزش کارکنان نیروی هوایی عراق که به زودی پذیرای جنگنده های میراژ 1-F سفارش داده شده در سال۱۳۵۶ بودند، به عراق فرستاده شده بودند. صد البته نیروی هوایی ارتش بسیار مشتاق بود که علاوه بر متوقف سازی هرچه سریعتر روند آموزش، ورود نیروی هوایی فرانسه به این جنگ نابرابر را به آنها نیز خوشامد بگوید، به دنبال همین تصمیم، نخستین حمله ضربتی به عمق خاک عراق با نام عملیات «سلطان -۱۰ پایه ریزی شد. خلبانان فانتوم انتخاب شده برای این عملیات که توسط تامکت ها پشتیبانی می شد، باید برای انهدام وسیع هدف به میزان۳۰۰ کیلومتر در عمق خاک عراق پیشروی می کردند.

    یکی از سردسته های این گروه توضیح می دهد: «این عملیات قرار بود توسط۶ فروندF-4E از گردان۳۲ و۳۳ شکاری، هر کدام مجهز به۱۲ تیر بمبMK82 انجام شود و حمله به پایگاه موصل به جای شرق از شمال صورت گیرد. این ابتکار، جنگنده های ما را از۱۲ آتشبار پدافند هوایی 2-SA 3-SA و 6-SA مستقر در شرق و جنوب موصل به اضافه۲ فروند میگ 21-MiG که همواره در قسمت شرقی این شهر مشغول انجام گشت رزمی هوایی بودند مصون نگه می داشت. ناگفته نماند با وجود این تدابیر،۴ آتشبار 6 و 3 و 2-SA که در شمال موصل قرار داشتند انتظار ما را می کشیدند. فانتومهای ما هم آنقدر سنگین بودند که طی مسیر برگشت حتما می بایست سوختگیری هوایی انجام می دادند. بنابراین،۲ فروند هواپیمای سوخترسان از پایگاه یکم شکاری مامور همراهی ما در عمق خاک عراقو این جن هوزث، و همتوقفشدند که البته به وسیله۲ فروند تامکت گردان۸۱ محافظت می شدند. این یکی از معدود عملیاتهایی بود که به سوخترسانهای 135-KC و جنگنده های 14-F به طور رسمی اجازه ورود به خاک دشمن داده می شد. برای تضمین غافلگیر شدن عراقی ها و دوستان فرانسوی شان، ترکیب بمب افکن های جنگنده ها و هواپیماهای سوخترسان عملیات سلطان ابتدا وارد مرز ترکیه شده و سپس نفوذ به آسمان عراق را آغاز نمودند. ناگفته نماند با آنکه این عملیات نخستین استفاده ما از آسمان ترکیه بود اما آخرین آن نبود.»

    فانتومها باید تا هنگام بمباران هدف یکدیگررا در دید می داشتند. به خلبانان تامکت گوشزد شد که با چنگ و دندان از سوخترسانها محافظت کنند که اگر آنها از دست بروند، همه چیز از دست رفته است. بدین ترتیب،۳ فروند سوخترسان (یکی ذخیره)،۸ فروند فانتوم (۲ فروند ذخیره) و۳ فروند 14-F (یکی ذخیره) در سحرگاه روز۷ آبان۱۳۵۹ باند پرواز پایگاه دوم شکاری تبریز را به مقصد موصل ترک کردند. هواپیماها با گرفتن آرایش جنگی در جنوب ارومیه، به منظور پنهان ماندن از دید رادارهای هشدار زود هنگام هوابرد عراق به داخل رشته کوههای زاگرس رفتند. پیش از ورود به مرز ترکیه، تمامی هواپیماهای ذخیره از ترکیب جداشده و به پایگاه بازگشتند. ماموریت در سکوت مطلق رادیویی ادامه یافت

    با ورود به مرز ترکیه، برای پنهان ماندن از دید رادارها، پرواز در ارتفاع پایین آغاز می شود. با آن که ترکها حداقل یک بار آنها را در رادار خود ردیابی کردند ولی ترجیح دادند که ساکت بمانند. با ترک فضای ترکیه، هواپیماها با ادامه پرواز در ارتفاع پایین، وارد کوهستانهای احیل سنجر» می شوند. پیش از شروع بازی توسط فانتومها، یک بار دیگر سوختگیری هوایی انجام می گیرد. این سوخترسانی در بین شهرهای «دهوک» و «اقراه» صورت گرفت. بلافاصله پس از اتمام سوخترسانی و روانه شدن فانتوم ها به سوی هدف، سوخترسانها گردش خود در یک مدار را بر فراز دشت دهوک آغاز می کنند.

    14-Fها در این مرحله با استفاده از رادار قدرتمند 9-AWG خود محافظت از هواپیماهای سوخترسان را به عهده گرفتند، در حالی که کمبود سوخت خود را نیز از طریق آنها مرتفع می کردند. بمب افکن های تا بن دندان مسلح با کمترین مشکل به هدف نزدیک شدند و با رسیدن به هدف، هر کدام از فانتوم ها بمباران و انهدام قسمتی از پایگاه را به انجام رساندند؛ ناگهان پایگاه هوایی الحريه غرق در آتش و دودشد. همه چیز به خوبی پیش می رفت تا این که تامکت ها۴ فروند رهگیر عراقی که از فاصله۷۰ کیلومتری فانتوم ها به آنها نزدیک می شدند را شناسایی کردند.

    بلافاصله خدمه 14-Fها با استفاده از سامانه درخت جنگی» وRWR، نوع جنگنده های دشمن را میگ 23-MiG و به احتمال زیاد از گونهMF تشخیص دادند که براساس آخرین اطلاعات، پایگاه هوایی اغیاره غربی) میزبان نخستین گرداناز این جنگنده به اضافه۱۶ فروند میگ 21-MiG بود. با ارسال اطلاعات به مرکز فرماندهی و براساس محاسبات سریع فرمانده، جنگنده های عراقی طی۱۰ تا۱۵ دقیقه آینده به خاطر کمبود سوخت مجبور به بازگشت به پایگاه خود می شدند. در شرایط مساوی و در حالی که فانتوم ها پر از سوخت و مجهز به موشکهای هوا به هوا بودند انهدام میگها کار سختی به نظر نمی رسید. اما در حال حاضر هیچکدام از این شرایط فراهم نبود به اضافه اینکه سوختگیری بدون دردسر فانتوم ها بسیار حیاتی

    بود.

    هیچ فرصتی برای تلف کردن نبود. بدون هیچگونه تردیدی، 14-Fها آرایش جنگی گرفته، با گردش به سمت جنوب، به ارتفاع۱۵۰۰۰ پا صعود کردند. خلبانان با ارزیابی سامانه ها، نتیجه گرفتند که میگ های عراقی هنوز موفق به کشف آنها نشده اند. بنابراین تصمیم به عزیمت به ارتفاع۲۰۰۰۰ پا گرفتند. در این ارتفاع تامکت ها گزینه های بیشتری برای از بین بردن دشمنان داشتند. از بین بردن میگ های مزبور به منظور پاکسازی مسیر فانتوم ها به سمت سوخترسان ها امری کاملا روشن و واضح بود زیرا ایجاد کوچکترین مزاحمت برای آنها مساوی با اتمام سوخت و خروج اضطراری خدمه فانتوم ها بود.

    در این مرحله، 14-Fها با یک تاکتیک جنگی کم نظیر از هم جدا شدند. این تاکتیک به خلبانان تامکت، هم در مرحله رهگیری و هم مرحله درگیری آزادی و استقلال عمل بالایی می داد. در این تاکتیک هر کدام از تامکت ها که پیش از بقیه هدف خود را به صورت راداری یا چشمی ردیابی کند می تواند آن را رهگیری و در صورت لزوم دستور رهگیری آن را به بقیه تامکت ها بدهد. لازم به ذکر است تاکتیک مزبور هرگز توسط جنگنده های 4-F و 5-F مورد استفاده قرار نگرفت و سردسته ها همواره در هر حالتی از پرواز دستورات را صادر می کردند.

    یکی از 14-Fها مجهز به۲ تیر موشکAIM-54A فینیکس،۳ تیر موشک 7-AIM اسپارو و۲ تیر موشک 9-AIM سایدوایندر و هواپیمای دیگر به ترتیب به۶ و۲ تیر از نوع موشکهای اسپارو و سایدوایندر مسلح شده بودند. به این ترتیب تامکت های محافظ هم از لحاظ داشتن تسلیحات دوربرد و هم قابلیت ماندگاری پروازی (به علت داشتن سوخت بیشتر از میگ های مهاجم برتر بودند. با توجه به اینکه 14-Fها در موقعیت کاملا برتری قرار داشتند، با این حال موفقیت آنها بستگی کامل به پنهان ماندن از دید میگ ها داشت. زیرا در این صورت مهاجمان به موقع مورد اصابت قرار

    از این جنگنده به اضافه۱۶ فروند میگ 21-MiG بود. با ارسال اطلاعات به مرکز فرماندهی و براساس محاسبات سریع فرمانده، جنگنده های عراقی طی۱۰ تا۱۵ دقیقه آینده به خاطر کمبود سوخت مجبور به بازگشت به پایگاه خود می شدند. در شرایط مساوی و در حالی که فانتوم ها پر از سوخت و مجهز به موشکهای هوا به هوا بودند انهدام میگها کار سختی به نظر نمی رسید. اما در حال حاضر هیچکدام از این شرایط فراهم نبود به اضافه اینکه سوختگیری بدون دردسر فانتوم ها بسیار حیاتیبود.

    هیچ فرصتی برای تلف کردن نبود. بدون هیچگونه تردیدی، 14-Fها آرایش جنگی گرفته، با گردش به سمت جنوب، به ارتفاع۱۵۰۰۰ پا صعود کردند. خلبانان با ارزیابی سامانه ها، نتیجه گرفتند که میگ های عراقی هنوز موفق به کشف آنها نشده اند. بنابراین تصمیم به عزیمت به ارتفاع۲۰۰۰۰ پا گرفتند. در این ارتفاع تامکت ها گزینه های بیشتری برای از بین بردن دشمنان داشتند. از بین بردن میگ های مزبور به منظور پاکسازی مسیر فانتوم ها به سمت سوخترسان ها امری کاملا روشن و واضح بود زیرا ایجاد کوچکترین مزاحمت برای آنها مساوی با اتمام سوخت و خروج اضطراری خدمه فانتوم ها بود.

    در این مرحله، 14-Fها با یک تاکتیک جنگی کم نظیر از هم جدا شدند. این تاکتیک به خلبانان تامکت، هم در مرحله رهگیری و هم مرحله درگیری آزادی و استقلال عمل بالایی می داد. در این تاکتیک هر کدام از تامکت ها که پیش از بقیه هدف خود را به صورت راداری یا چشمی ردیابی کند می تواند آن را رهگیری و در صورت لزوم دستور رهگیری آن را به بقیه تامکت ها بدهد. لازم به ذکر است تاکتیک مزبور هرگز توسط جنگنده های 4-F و 5-F مورد استفاده قرار نگرفت و سردسته ها همواره در هر حالتی از پرواز دستورات را صادر می کردند.

    یکی از 14-Fها مجهز به۲ تیر موشکAIM-54A فینیکس،۳ تیر موشک 7-AIM اسپارو و۲ تیر موشک 9-AIM سایدوایندر و هواپیمای دیگر به ترتیب به۶ و۲ تیر از نوع موشکهای اسپارو و سایدوایندر مسلح شده بودند. به این ترتیب تامکت های محافظ هم از لحاظ داشتن تسلیحات دوربرد و هم قابلیت ماندگاری پروازی (به علت داشتن سوخت بیشتر از میگ های مهاجم برتر بودند. با توجه به اینکه 14-F ها در موقعیت کاملا برتری قرار داشتند، با این حال موفقیت آنها بستگی کامل به پنهان ماندن از دید میگ ها داشت. زیرا در این صورت مهاجمان به موقع مورد اصابت قرار گرفته، فانتوم ها در شرایط کاملا ایمن سوختگیری کرده و تا خروج کامل تمامی هواپیماها از قلمرو عراق، نیروی هوایی این کشور نمی توانست رهگیرهای بیشتری را به سمت آنها روانه کند.

    با صعود به۲۲۰۰۰ پا، به سرعت تمامی چک لیستهای درگیری مرور شد. تمامی ادوات تسلیحات (به جز سایدوایندر و توپ هواپیما)، کنترلهای حسگرها، سوییچ ها و پنل تجهیزات ارتباطی در کنسول سمت چپ کابین عقب قرار دارد. سوییچ های دستگاه پادکار الکترونیک، صفحه نمایشگر ناوبری و پنل نشانگر دوست از دشمن نیز در کنسول سمت راست قرار دارد.

    خلبان کابین عقب، رادار 9-AWG جنگنده اش را در حالت ردیابی هنگام جستجو تنظیم می کند. رادار قدرتمند جنگنده هر۴ میگ در حال حرکت را در دید خود دارد و موقعیت آنها را لحظه به لحظه در رایانه مرکزی ثبت می کند. این رایانه همچنین قابلیت پیش بینی موقعیت چند لحظه بعد هدف را نیز دارد. سمت هواپیما، سرعت و ارتفاع میگهای عراقی به اضافه پیش نیازهای لحظه پرتاب موشک همگی توسط سامانه کنترل آتش تامکت محاسبه و تعیین می گردد. تنها نقطه ضعف این شیوه تنظیم رادار این است که فقط در هنگام استفاده از موشک فینیکس می توان از آن استفاده کرد.

    در فاصله۵۶ کیلومتری، رایانه ماموریتی هواپیما آرایش میگ ها را برای خلبان مشخص میکند. ترکیب دو جفت هواپیما جدا از هم و هر دو فروند به صورت پشت هم به تامکت ها نزدیک می شدند. بلافاصله دستور به کار اندازی سامانه های اخلالگرهای الکترونیک صادر می شود، اما سامانهEGM یکی از تامکت ها چند ثانیه پس از روشن شدن از کار می افتد و تامکت ناچار از پوشش دادن هر دو 14-F می شود.

    در فاصله۳۳ کیلومتری، خلبان به کابین عقب دستور می دهد: «در صورت آمادگی موشک را به سمت هدف شلیک کن!» بلافاصله نخستین موشک 54-AIM پس از رهاسازی به سمت میگ های بخت برگشته که در ارتفاع۳۰۰۰۰ پایی غافل از همه جا در حال پرواز بودند اوج می گیرد.۸ ثانیه نگذشته بود که آسمان عراق دود سفید روشن شدن موتور دومین موشک فینیکس را به خود دیده میگ های عراقی طبق برنامه پرواز روزانه آموزشی مسیر مستقیم را در پیش گرفته بودند. با وجود شلیک موشک، در رادار کاملا مشخص بود که هواپیماهای میگ هیچ عکس العملی از خود نشان نمی دهند که نشان از بی اطلاعی کامل آنها داشت و به وضوح مشخص بود که جنگنده های آنها به ابتدایی ترین و ضعیف ترین رادارها و سامانه های هشداردهنده مجهز است. همچنان که 14-Fها پیشرفت موشکهای 54-AIM را به سمت هدف دنبال می کردند، یکی از هواپیماها پیامی به این مضمون فرستاده شد که با رسیدن خبر حمله به پایگاه «الحریه» به میگ های عراقی، آنها با گردش به غرب قصد رهگیری 4-Fها را دارند. ثانیه هایی از رسیدن خبر به میگ ها نگذشته بود که با اصابت هر دو موشک به هدفهایشان، برای اجرای دستور مقامات بالاتر توسط میگ ها بسیار دیر شده بود. فینیکس اولی، سردسته میگها را در آسمان و در جلوی چشمان دوستانش به گلوله ای از آتش و خاکستر تبدیل می کند. فینیکس دومی در لحظه اول به نظر رسید به خطا رفته و به هدف برخورد نکرده زیرا میگ مورد نظر همچنان در رادار داشت به پرواز مستقیم خود ادامه می داد. ثانیه هایی بعد خلبان کابین عقب در رادار مشاهده کرد که میگ مزبور به سرعت در حال شیرجه به سمت زمین است که آشکارا خبر از اصابت موشک به وی و غیرقابل کنترل بودنش داشت. یکی از 14-Fها با اعلام انهدام دومین میگ از عمل کردن فیوز مجاورتی موشک و عمل کردن سرجنگی در فاصله

    موثر با میگ خبر داد. سرجنگی فرصت طلب فینیکس آن قدر قوی هست که نیت دشمنانش را در نطفه خفه کند. دیگر وقت آن بود که عراقیها طعم و مزه این سلاح مهلک میدانهای نبرد را از نزدیک بچشند تامکت ها ابراز شادی خود را به وقت دیگری موکول کرده و تمام حواس خود را معطوف رهگیری دو میگ باقیمانده نمودند. میگ های مزبور کاملا سر در گم عمل می کردند. یک گردش آهسته به جنوب و سپس شرق و به دنبال آن کم کردن ارتفاع. آنها هنوز نمی دانستند دوستانشان توسط چه کسی و از چه سمتی مورد اصابت قرار گرفته اند.

    اثر روانی وحشتناکی که از بین رفتن بسیار سریع دو میگ اولی بر روی دو میگ دومی باقی گذاشته بود سبب شد آنها بسیار شتابزده عمل کرده و دچار اشتباهات فاحشی شوند. آنها ابتدا پشت خود را به تامکت هایی که هرگز از وجود آنها آگاه نشدند کرده و سپس اقدام به کاهش ارتفاع نمودند که با این اقدام، فرصتی بسیار عالی را برای تامکت ها فراهم کرده و خود را لقمه ای بی دردسر برای 14-Fها نمودند. تیزپروازان ایرانی که گویا منتظر ارتکاب چنین خطایی از سوی حریف بودند، پس سوز خود را برای وارد آوردن ضربه نهایی روشن کردند.

    با رسیدن به فاصله۱۲ کیلومتری از هدف، هر دو تامکت رادارهای خود را در حالت مسیریابی پالسی تنظیم نموده و موشکهایAIM-7E4 را به سمت آنها نشانه رفتند. این بار نوبت هواپیمای شماره۲ بود که هدف را زودتر از سردسته خود شناسایی کند که پس از آن، سردسته با۲۰۰۰ پا صعود به سمت راست وی اوج گرفت تا در صورتی که هواپیمای وی مورد حمله قرار گرفت، به کمکش بشتابد. اگرچه 4-AIM-7E نسبت به گونه های به کار رفته این موشک در ویتنام بهبود قابل ملاحظه ای پیدا کرده بود، با این حال برای حداکثر بهره برداری از قابلیتهای آن نیاز به همکاری بسیار نزدیک خلبان و کمک خلبان بود.

    خلبان تامکت دقایقی پس از شلیک موشک اعلام کرد: «چراغ هشدارCSD روشن شده.» این رایانه علایم داده ای که در کابین عقب 14-F نصب شده است وظیفه مرتب سازی اهداف مختلف ردیابی شده توسط رادار و تبدیل آن به زبان قابل فهم برای موشک را دارد. 14-F برای انجام وظیفه خود نیاز مبرم به این سامانه داشته و در صورت وجود اشکال در آن حین پرواز به یک گاری تبدیل می شود؟ لازم به ذکر است که اگر حین برخاست چنین مشکلی بروز کند بلافاصله ماموریت لغو می شود.

    در روی زمین۵ دقیقه طول می کشد تا نقص رایانه علایم داده ای برطرف شود که به دنبال آن،۸ دقیقه بعد، سامانه ناوبری اینرسیایی خود را با آن تطبیق می دهد. اما این بار هواپیماها در آسمان و آن هم۳۰۰ کیلومتری عمق خاک عراق و در حال رهگیری۲ هواپیمای دشمن بودند. به علت عدم کارکرد این سامانه، تامکت شماره۲ برای دفاع از خود تنها توپ را در اختیار داشته و برای بازگشت به خانه به مقدار زیادی شانس و یک جنگنده اسکورت اختصاصی احتیاج داشت. بنابراین، سردسته گروه به تامکت دچار نقص شده فرمان بازگشت می دهد تا خود با استفاده از موشکهای گرمایاب هدف را نابود کند دو میگ باقیمانده در ارتفاع۱۰۰۰۰ پا پرواز می کردند در حالی که 14-F در ارتفاع پایین به دنبال آنها بود. در فاصله۱۵۰۰ یاردی، سامانه کنترل آتش، علامت قرار گرفتن موشکAIM-9P در برد شلیک را نشان داد. پیش از این که خلبان بتواند شلیک خود را صورت دهد، دومیگ آرایش خود را به هم زده و از هم جدا شدند. صدقی به عنوان رهبر دسته به سمت راست یعنی به دنبال سردسته گردش کرده و سعی میکند موشک خود را روی حرارت خروجی موتور حریف قفل کند. میگ در یک لحظه از گردش دست برداشته و صعود را آغاز می کند که این اشتباه بسیار برایش گران تمام می شود و با قرار گرفتن در تیررس 14-F، نخستین سایدوایندر به سمت وی شلیک می شود که بلافاصله با آرام گرفتن این مار زنگی در آشیانه اش، انفجار مهیبی رخ می دهد.

    اما چند لحظه بعد، در سرعتی حدود۵۲۰ مایل بر ساعت، با وجود کمبود سوخت و روشن شدن چراغ سوخت، یک میگ 23-MiG عراقی درست پشت سر 14-F بود که خلبان مانوری انجام داد که امریکایی ها به آنbreak tum" می گویند. وی دسته کنترل فرامین را با تمام قدرت به سمت خود کشیده و همزمان پدالهای گردان (rudder) را تا انتها فشار می دهد. با این مانور هواپیما به صورت تمام رخ در جریان مسیر حرکت قرار می گیرد و به شدت از سرعت آن کاسته می شود. این مانور که با فشارg بسیار بالایی همراه است، سرعت جنگنده را در چند ثانیه به۱۵۰ مایل بر ساعت می رساند. این مانور که بعدها توسط «پوگاچف» کامل شد و نام آن به مانور کبرا» تغییر یافت، سبب شد که میگ 23MiG عراقی با سرعت بسیار بالایی از 14-F گذشته و تامکت در پشت سر وی در موقعیتی کاملا برتر قرار گیرد.

    با روشن شدن پس سوز 14-F و نزدیک شدن کافی برای شلیک آخرین موجودی سایدوایندر . موشک در موتور میگ قرار گرفته و انفجار آن بلافاصله جنگنده مزبور را نابود می کند.

    کمک خلبان که لحظه به لحظه میزان سوخت موجود را گوشزد می کرد، گفت: «جناب سروان باید هرچه سریعتر پس سوز را خاموش کرده و به سمت سوخترسان حرکت کنیم. سوخت در حل اتمام است.» بلافاصله گردش به سمت سوخترسان آغاز می شود. خلبان هواپیما در توضیح این لحظات می گوید: «با توجه به اینکه من به کمک خلبان دستور ردیابی میگ ها را داده بودم، کاملا حواس وی از بابت سوخت منحرف شده بود. می دانستم که اگر سوال کنم چقدر سوخت داریم او میگوید به قدری که به سوخترسان نمی رسیم. من 14-F دیگر را از چگونگی وضعیتمان مطلع کردم. آنها نیز در جواب سوختگیری و سلامت کامل همه فانتومها را به من اطلاع داده و گفتند که در راه بازگشت به خانه هستند، بلافاصله جستجو برای پیدا کردن موقعیت سوخترسانی آغاز شد و ما آن را که توسط۲ فانتوم اسکورت می شد در لابه لای کوهستان پیدا کردیم. در آن لحظه سوخت یعنی زندگی!» |

    4-Fها در بازگشت پیروزمندانه از این عملیات توانسته بودند علاوه بر وارد کردن خسارت کلی به پایگاه هوایی الحريه،۲ فروند میگ 21-MiG و۳ فروند بالگرد میل 8-Mi را در روی زمین نابود کنند. تعدادی از نفرات فرانسوی کشته و زخمی شدند که دستور فوری بازگشت تمامی آنها به وطن را در پی داشت.۳ تن از خلبانان۴ فروند میگ 23-MiG منهدم شده کشته شدند که در میان نام آنها به نام سروان «احمد صباح » بر می خوریم که در روزهای اول جنگ۲ فروندF-5E نیروی هوایی ایران را ساقط کرده بود. *

    ادامه دارد...

  • مقدمه

    نيروي هوايي عراق در كنار ديگر متحدان عرب در سال هاي 1967 و 1973 درگير جنگي تمام عيار و سهمگين با نيروي هوايي صهيونيست ها شد. اگر چه خاطرات دردناكي رقم خورد اما در عوض تجربيات و نتايج بسيار شيرين و كارسازي نصيب عرب ها شد.

    موارد متعددي در اين قسمت قابل بررسي و مناظره است اما اين بار مي خواهيم به اصطلاح«يك سوزن به خودمان بزنيم!»هم اكنون كه بيست و اندي سال از پايان جنگ مي گذرد و چهره عراق چه قبل از انقلاب، چه پس از انقلاب و در زمان جنگ و چه اكنون كه مدت زيادي است زخم جنگ سربسته است، در ذهن ما به عنوان دشمني حريص و بي رحم نقش بسته است. چهره اي را كه تا حد زيادي به واقعيت نزديك است و شاهد آن عملكرد آنها در طول اين همه سال همجواري نامسالمت آميز است و طبيعي است كه به خاطر ضرباتي كه از طرف اين همسايه نابخرد خورده ايم، كينه آنها را به دل بگيريم! نكته مورد بحث در اين جا، ارايه چهره اين دشمن به عموم مردم از طريق هنرمندان و به خصوص سينماگران است.

    تقريبا در تمامي فيلم هاي سينمايي 30 سال اخير، از ارتش عراق به خصوص فرماندهان ارشدش، انسان هايي كودن و بدون قوه تشخيص و تحليل به مردم نشان داده شده است. حال در اين جا سوالي مطرح است! نيروي هوايي كه در طي دو جنگ بسيار سنگين، حداقل در يكي،كارنامه اي قابل قبول از خود به جاي گذاشته! از سال 1343 در حالي كه ايران هنوز جنگنده- بمب افكن F-4را خريداري نكرده بود بمب افكن راهبردي و كارگشاي توپولفT u-16را در خدمت داشته! حداقل 5 سال از به خدمت گرفتن بمب افكن غير قابل چشم پوشي توپولفT u-22در آغاز جنگ با ايران توسط اين نيروي هوايي مي گذرد! سابقه چندين دهه مبارزه با چريك هاي سرسخت و با تجربه كرد را در سوابق دارد! و ده ها مورد مثبت عملياتي در كارنامه اش به چشم مي خورد، آيا اين نيروي هوايي سازماني بي تجربه و فرمانده اش، فرمانده اي جنگ نديده است؟! پس «چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد!»

    در اواخر دهه 40 شمسي كه نيروي هوايي عراق به قدرت رزمي قابل توجهي دست يافته بود، شاه ايران عزم خود را براي ساختن يك نيروي نظامي افسانه اي و فوق تصور همسايگانش جزم كرد. پس از امضاي عهد نامه سال 1338 با ايالات متحده و تحويل كامل حدود 100 فروند هواپيماي F-84Gبه نيروي هوايي ايران، شاه شخصا با تحقيقاتي كه صورت مي داد، به دنبال اسلحه اي برتر بود تا با خريد آن، نيروي هوايي را با يك گام بزرگ وارد عرصه جنگ افزارهاي مدرن كند. در سال 1341، شاه در سفري كه به ايالات متحده داشت، سري به كارخانه«نورثروپ» زد و با مديرعامل آن«تام جونز» در كاليفرنيا مذاكراتي انجام داد.

    در آن زمان، نماينده شركت نورثروپ در خاورميانه«كرميت روزولت» بود كه از قضا دوست صميمي «رضاخان» نيز بود. بازديد شاه از نورثروپ مصادف شد با آغاز توليد انبوه هواپيماي جديد و سبك F-5A«جنگنده آزادي»! اين جنگنده بمب افكن با هدف راحتي در عمليات، خدمات، تعمير و نگهداري طراحي گرديده و هم اكنون در خط توليد قرار گرفته بود.

    سال 1343، محمدرضا شاه پهلوي در سفر ديگري به ايالات متحده در جلسه اي توجيهي، كاملا با قابليت ها و ويژگي هاي منحصر به فرد F-5Aآشنا شد. با اين حال وي مي دانست ميگ MiG-21كه هواپيمايي هم رده براي F-5محسوب مي شود و جنگنده اي كاركشته و قابل در امر دفاع هوايي است و صد البته در مواردي كاملا برتر از F-5مي باشد، يك نقطه ضعف دارد! نقطه ضعف آن برد كوتاهش است كه در مقابل برد بيشتر F-5و گستردگي قلمرو كشورمان كاري از پيش نخواهد برد.

    شاه در پايان جلسه، تحت تاثير ويژگي هاي جديد و جالب F-5قرار گرفت اما با بررسي هايي كه انجام داده بود به اين نتيجه رسيد كه جايگزيني جنگنده F-86به وسيله F-5پيشرفته، نيازمند سال ها برنامه ريزي و ايجاد زيرساخت هاي مناسب براي آن است. صلاح كار بر اين شد كه قرارداد خريد بسته شود و با ورود تدريجي جنگنده به كشور، مقدمات كار نيز فراهم گردد. در نتيجه، ايران و نيروي هوايي كشورمان به نخستين كشور خارجي دارنده F-5Aدر جهان تبديل شد. بر اساس پروژه«Peace Enforcer» يك گروه 55 نفره از خلبانان با تجربه نيروي هوايي ايران در سال 1343 براي آموزش هدايت F-5Aدر رده استاد خلباني به پايگاه هوايي«ويليامز» اعزام شدند و قرار بر اين شد كه اين اساتيد خلباني پس از پايان دوره و بازگشت به ميهن، با 11 فروندF-5Aو 2 فروند F-5Bكه در دي ماه همان سال«به پايگاه يكم شكاري مهرآباد» تحويل داده مي شد، آموزش ديگر خلبانان نيرو را براي هدايت اين جنگنده به عهده بگيرند كه همين طور هم شد.

    در خرداد ماه 1344، نخستين گردان F-5نيروي هوايي اعلام موجوديت كرد. رابطه شاه و روزولت نيز در سطح بسيار بالايي قرار داشت به طوري كه تعداد سفارش هاي ايران روز به روز براي F-5Aافزايش مي يافت. نهايتا بيش از 104 فروند F-5A، 13 فروند RF-5Aو 23 فروند F-5Bوارد كشورمان شد.

    روابط شخصي و نفوذ شاه ايران بيشتر از حد تصور بود! وي با «شاهزاده برنارد» بلژيكي كه نماينده فروش اروپايي شركت هواپيماسازي لاكهيد بود روابط نزديكي داشت. برنارد واسطه فروش هزاران فروند از هواپيماي F-104استارفاير و C-130هركولس به كشورهاي عضو پيمان«ناتو» بود. اين دوستي سبب شد كه لاكهيد از روز 14 شهريور سال 1342 به بعد، به تدريج تعداد 4 فروند C-130B، 28 فروند C-130Eو 32 فروند C-130Hرا روانه مرزهاي كشورمان كند. خريدي به اين عظمت، توان عملياتي زيادي،هم از فروشنده و هم از خريدار صرف مي كرد و صد البته نيروي هوايي كشورمان را تا سال ها و اي بسا دهه ها، از خريد ديگر هواپيماها بي نياز مي ساخت ولي با اين حال، شاه ايران براي عقد قرارداد خريد بعدي زياد صبر نكرد و نيروي هوايي ايران در سال 1344 طي درخواستي، تمايل خود را براي هواپيماي فوق پيشرفته F-111«جنرال دايناميكس» و دريافت در سال 1349 اعلام نمود كه اين موضوع امريكايي ها را بسيار متعجب و شگفت زده كرد.

    علت اصلي چنين درخواستي اين بود كه اگرچه نيروي هوايي ايالات متحده نيز در آن سال به تازگي نخستين فروند F-111A خود را دريافت كرده بود، برد و ميزان مهمات قابل حمل توسط F-5تا حدودي كم بود و با توجه به گستردگي سرزميني در ايران، نيروي هوايي كشورمان به جنگنده اي مانند F-111كه داراي برد بالا و مهمات قابل حمل قابل توجهي بود نياز مبرم داشت. ايالات متحده بلافاصله جلساتي توجيهي براي شاه ترتيب داد تا به وي ثابت كند كه ايران توانايي كاربري جنگنده اي به اين پيشرفتگي، هزينه بري و اين حد از توانايي را ندارد، ضمن اين كه اين جنگنده هنوز در مرحله«توسعه و تكامل» است.

    از اين رو نيروي هوايي و شخص شاه به شدت به دنبال گزينه اي بودند كه علاوه بر تامين نياز هاي عملياتي كشورمان، در دسترس براي خريد نيز باشد. شاه نيز توجيه شده بود كه مبلغ پرداختي بابت خريد تعداد مورد نياز F-111، رقمي نجومي خواهد شد و عملا خريد تسليحات ديگر را براي نيروهاي مسلح تحت تاثير قرار خواهد داد. با اين حال تصميم شاه براي تجهيز نيروهاي مسلح و بالا بردن قدرت نظامي ايران قاطع بود. براساس اطلاعات به دست آمده، كشورهاي همسايه و منطقه نظير عراق، مصر و حتي افغانستان به شدت در حال وارد كردن تسليحات زميني و هوايي پيشرفته بودند كه اين موضوع علاوه بر تهديد امنيت ملي ايران، امنيت تنگه هرمز را كه براي رژيم شاه و امريكا جنبه حياتي داشت به خطر مي انداخت. «جمال عبدالناصر» علاوه بر معرفي مكتب«ناسيوناليسم عربي» اظهار داشته بود كه از اتحاد و استقلال كردها نيز حمايت مي كند. تهديدهاي منطقه خاورميانه اگرچه قدرتمند و نزديك بودند اما شاه ثروتمندتر از آن بود كه رقبايش بتوانند تسليحات پيشرفته تر و به تعداد بيشتر از وي در اختيار بگيرند!

    در پي تجهيز روزافزون كشورهاي منطقه، گسترش و توسعه نظامي كشورمان آنچنان روند روبه رشدي پيدا كرد كه با هيچ طرح و برنامه نظامي سازگار نبود.

    همانطور كه پيشتر اشاره شد، نيروي شاهنشاهي ايران به دنبال هواپيمايي با قابليت هاي برتر از F-5به منظور تامين نيازهاي عملياتي خود بود. در برهه اي، كارشناسان خريدهاي نظامي، هواپيماي فرانسوي ميراژ3 را به شاه پيشنهاد كردند و بر اين عقيده بودند كه قابليت هاي اين هواپيما با جنگنده ميگ MiG-21كه در دست رقباي ايران در خاورميانه است برابري مي كند. اما پهلوي پس از دريافت نتايج كار هيات ويژه اي كه وي مامور بررسي عملياتي جنگنده بمب افكن F-4 فانتوم كرده بود، نظري كاملا متفاوت پيدا كرد.

    F-4Cفانتوم قابليت هاي شگرفي نسبت به رقباي اروپايي و روسي خود داشت، ولي قيمت آن نيز تا حد غير قابل قبولي بالا بود. در نتيجه شاه كه از خريد F-4نا اميد شده بود در سال 1344 به پاكستان پيشنهاد داد كه در يك سرمايه گذاري مشترك، توليد تحت امتياز ميراژ را از فرانسه دريافت كرده و به مرور آن را به خدمت گيرند. فرماندهان ارشد نيروي هوايي پاكستان، مسئولان وقت كشورشان را قانع كردند كه پذيرش درخواست ايران، نياز فوري پاكستان در دريافت هرچه سريعتر ميراژ3 را از طريق خريد مستقيم از فرانسه تحت تاثير قرار خواهد داد. در نتيجه مقام هاي پاكستاني با درخواست ايران مخالفت كردند. اگر چنين قراردادي محقق مي شد، علاوه بر برآورده شدن نياز دو كشور در زمينه جنگنده هاي مورد نظر، بستري عظيم از صنعت هواپيماسازي و دانش هوانوردي در دو كشور ايجاد مي شد كه در تامين نيازهاي آينده و استقلال عمل ملي تاثير شگرفي داشت.

    خطر بالقوه اي به نام«عراق» كه همچون يك غده سرطاني در منطقه رو به رشد بود، به شدت ذهن رژيم شاه را به خود معطوف نموده بود. اين نگراني شاه در تلگرافي كه سفير ايالات متحده«آرمين مي ير» به وزارت كشورش در واشنگتن در اواخر سال 1344 فرستاده بود كاملا منعكس شده بود؛

    «شاه يك كارشناس نظامي است. شكي نيست كه دفاع هوايي ايران، آن طور كه شاه وانمود مي كند ضعيف نيست! به نظر شاه، ديگر كشورهاي منطقه، چه متحد امريكا مثل تركيه و چه متحد اتحاد جماهير شوروي مثل افغانستان، مصر و عراق هم از لحاظ كميت و هم كيفيت، داراي تسليحاتي برتر از ايران هستند؛ تعداد بي شمار پدافند سام و جنگنده هاي ميگ. وي كه خود يك خلبان است به شدت تحت تاثير سرعت 3/2 ماخ ميگ هاي رقيب قرار گرفته و با توجه به دسترسي اش به خزانه پر از پول ايران، تمايل زيادي به دريافت نيازهايش از دوستان نزديك خود دارد و اگر اين نياز از طريق ايالات متحده برآورده نشود، وي توانايي خريد هر سلاحي از هر منبع دور از دسترسي را نيز دارد! وي چندين بار به من ياد آور شده است زماني كه به مسكو سفر كرده، شوروي ها بارها خريد جنگنده هاي ميگ را به وي پيشنهاد كرده اند. ارتشبد«خاتمي»، فرمانده نيروي هوايي اگرچه از طرفداران سرسخت تسليحات و هواپيماهاي ماست، اما شاه را قانع كرده كه در خريد هواپيما عجله نكند و منتظر گزينه هاي بهتر و هواپيماهاي پرسرعت تر بماند. شاه در يكي از آخرين جلساتي كه با هم داشتيم، تاكيد كرد«عراق در حال دريافت 20 فروند ميگ MiG-21جديد از شوروي است كه جنگنده اي بسيار برتر از موجودي ماست!»وي به طور كاملا قاطع گفت كه ايران نياز به هواپيماهايي بسيار برتر از F-5دارد تا بتواند در صورت تهديد جوابگو باشد».

    ايالات متحده در آن زمان تمايلي نداشت كه سلاحي پيشرفته به ايران كه از ثبات سياسي كاملي برخوردار نبود بفروشد. اگر چه به نياز عملياتي ايران به جنگنده پيشرفته تر كاملا واقف بود. در نتيجه، يك سري تحقيقات با عنوان«توانايي ايران در مقابله با تهديدي خارجي به غير از شوروي»به رهبري ايالات متحده آغاز شد تا به شاه ثابت كند كه دفاع هوايي ايران در مقابله با چنين تهديدي كاملا موفق عمل مي كند. اما پس از پايان بررسي ها، خود امريكايي ها هم متوجه شدند كه تسليحات موجود در كشور حريف تهديدات خارجي نيست.

    در اين سناريو، جنگنده هاي عراقي و بمب افكن هاي كشورهاي متحد عربي(UAR) در شيوه هاي گوناگوني عليه ايران به كار گرفته مي شدند. هواپيماهاي برتري هوايي ايران و سامانه هاي هشدار زودهنگام موجود در كشور اگرچه قدرتمند بودند اما در مقابله با دسته بزرگي از جنگنده ها و بمب افكن هاي عرب، كاري از پيش نبرده و تعدادي از اين جنگنده بمب افكن هاي دشمن در نهايت به هدف خود رسيده و مراكز مورد نظر خود را بمباران مي كردند.

    براي جبران اين خلاء عملياتي، و تا رسيدن جنگنده جديد به فهرست نيروي هوايي ايران، يك تفاهم نامه در سال 1343 به امضاي طرف هاي ايراني و امريكايي رسيد كه در آن فروش دو گردان F-5تا اواخر دهه 40 براي تكميل و افزايش آمادگي عملياتي 7 گردان موجود F-5قيد شده بود.

    با اين حال، درخواست ايران براي دريافت هوپيماهايي با عملكرد بالاتر نظير F-111يا F-4، همچنان به شدت ادامه داشت تا اين كه پنتاگون با فروش 2 گردان هواپيماي مكدانل F-4در بازه زماني سال هاي 1346 تا 1352 موافقت كرد.

    كرميت وزولت، دوست محمدرضا پهلوي و يار غار محمد خاتمي، دوباره از نفوذ خود در لابي تسليحاتي ايالات متحده استفاده كرد و قرارداد فروش F-4بيشتري را قطعي نمود. شاه در بازديدي كه در اوايل پاييز 1345 از كارخانه مكدانل داگلاس انجام داد، به همراه خلبان آزمايشگر اين شركت، پروازي با F-4داشت و كاملا تحت تاثير تفاوت هاي آن با F-5قرار گرفت. در نتيجه، در هشتم مهرماه همان سال، درخواست خريد هواپيماي تواناي F-4Dرا به پنتاگون ارسال نمود كه امريكايي ها در عين نياز شديد نيروي هوايي و دريايي كشورشان به اين هواپيما و خط توليد آن در جنگ ويتنام، با اين درخواست موافقت كردند.

    نخستين سفارش، شامل تحويل 16 فروند فانتوم براي تشكيل يك گردان جنگنده- رهگير بود. اگر چه ايران از مدت ها قبل ثابت كرده بود كه مطمئن ترين و پر و پا قرص ترين مشتري تسليحات امريكايي است، با اين حال، آنها در تحويل فانتوم هايي دقيقا شبيه به آن چه كه خود مورد استفاده قرار مي دادند دچار شك و ترديد بودند.

    شاه ايران با اطلاع از اين كه احتمالا امريكايي ها بخواهند نمونه اي ضعيف شده از F-4را ب ايران تحويل دهند و به منظور ايجاد فشار هر چه بيشتر به آنها، بلافاصله به مسكو رفت و قرارداد خريد تسليحاتي كه بيشتر شامل نفربر و تسليحات ضد هوايي نظير ZSU-23-4بود را با شوروي ها به امضا رساند. كنگره امريكا از اين كار شاه شوكه شد اما دولت ايالات متحده بلافاصله وارد عمل گرديد تا به هر ترتيبي شده، رضايت ايران را به سمت خود جلب كند. در نتيجه، روز 29 تير 1345، رييس جمهور«جانسون» نامه اي خطاب به شاه ايران نوشت كه در آن تاكيد شده بود كه F-4با قيمت پايين تر و سامانه هايي تقريبا مشابه با فانتوم هاي امريكايي به ايران فروخته خواهد شد. در اين نامه قيد شده بود كه اگرچه شرايط سياسي حال حاضر ايالات متحده اجازه چنين فروشي را نمي دهد، با اين حال امريكا به ايران به عنوان يك متحد ويژه نگاه مي كندو اولويت نخست خود را به كشور شاهنشاهي ايران اختصاص داده است.

    در همين زمان، عراق به شدت در حال اضافه كردن جنگنده به ناوگان نيروي هوايي خود بود. 16 فروند بمب افكن سوخوي Su-7BMKدر حال ورود به عراق بود، ضمن اين كه 16 فروند ديگر نيز در خاك شوروي در حال ساخت بود و همگي توسط مستشاران و كارشناسان فني پشتيباني مي شد. در شهريور 1347، روزولت و تام جونز تلاش خود را براي سهيم كردن ايران در پروژه جديد نورثروپ، موسوم به P-530(بعدها YF-17)به كار بستند. هم زمان، نيروي هوايي ايران به همت تمامي افسران و درجه داران خود، در حال بسترسازي براي ورود فانتوم هاي جديد به ايران بودند.

    انتظارها به سر رسيد و در روز 17 شهريور 1347، ايران به بزرگترين و تاثيرگذارترين جنگنده تاريخ خود دست يافت. در اين روز، نخستين فانتوم ايراني به رنگ استتار بياباني(اصطلاحا، رنگ آميزي خاورميانه اي)براي نيروي هوايي ارتش ايران در باند فرودگاه پايگاه يكم شكاري مهرآباد به زمين نشست تا نيروي هوايي ايران علاوه بر جشن ورود F-4به كشور، تولد گردان 306 شكاري را نيز جشن بگيرد و اين تازه شروع ماجرا بود.

    به زودي 32 فروند F-4Dبر اساس پروژه«Peace Roll» وارد ناوگان نيروي هوايي شدند كه همگي از به روز ترين سامانه هاي تسليحاتي و الكترونيك پروازي بهره مي بردند، اگر چه قابليت شليك موشك هوا به زمين AGM-65«ماوريك» را نداشتند. دومين واحدي كه به داشتن F-4Dمفتخر شد، گردان 308 شكاري بود.

    بايد اذعان كرد كه دغدغه هاي شاه در اين برهه، بسيار فراتر از خريد جنگنده براي نيروي هوايي بود. در فروردين ماه 1344، ترور ناكامي عليه وي صورت گرفت كه با نسبت دادن آن به بعثي ها، اختلافات بين تهران و بغداد به حد بي سابقه اي افزايش يافت. اين اختلافات در سال 1348 كه عراق دست به تحركاتي در مرز زد و مرز نشينان را اذيت و آزار نمود، به اوج خود رسيد و باعث شد كه دولت ايران به صورت يك جانبه، قرارداد 1937 ميلادي(1316شمسي) بين دو كشور را ناديده گرفته و لغو كند.

    دولت وقت بعثي كه از اين عكس العمل شديد ايران به وحشت افتاده بود، بلافاصله از ايران به سازمان ملل متحد شكايت كرد اما هيچ جواب قانع كننده اي دريافت ننمود. رژيم بعث كه مي دانست دير يا زود جواب دندان شكني را از ارتش ايران دريافت خواهد كرد، شمشير خود را از رو بست و علاوه بر اخراج ايرانيان مقيم عراق، به حمايت از گروه هاي مخالف دولت ايران پرداخت.

    در آن سال ها، زمزمه هايي بود مبني بر اين كه شاه ايران از سال 1345 نقش رابط را در تحويل تسليحات از طريق ايالات متحده رژيم صهيونيستي به كردهاي ناراضي شمال عراق بازي مي كند. كردهاي عراقي با استفاده از اين تسليحات، براي چندمين بار به بغداد اعلان جنگ كردند. اگرچه رژيم بعث از سال 1337، احزاب كرد را قانوني دانسته و آنها را در تعيين سرنوشت كشور و ملت عراق شريك و سهيم دانسته بود. شاه با مشاهده اين وقاحت عراقي ها، از پشت پرده پشتيباني از كردها بيرون آمد و مستقيما و بدون واسطه، به تجهيز كردهاي شمال عراق به تسليحات پيشرفته و قابل توجه اقدام نمود. همزمان، دولت ايران با جمع كردن تعداد زيادي از ناراضيان درون ارتش بعث، كودتايي را به رهبري سرلشگر«عبدالغني الراوي» پشتيباني كرد كه اين كودتا در روز 1 بهمن 1348 شكست خورد.

    ادامه دارد...